เสิ่นเยว่ไม่สนใจหวังเถี่ยจู้ที่ยืนนิ่งราวกับกลายเป็นหิน
หลังจากแขวนขาหมีและเป็ดเก้าตัวขึ้นเรียบร้อยแล้ว เธอก็สับเป็ดตัวที่เหลือเป็นชิ้น ๆ โยนลงหม้อ
มื้อเที่ยงกินนี่แหละ
เป็ดแก่ตุ๋นผักขมป่า
อาหารจานนี้ ต่อให้เป็นดาวสีน้ำเงินก่อนเกิดภัยพิบัติ ก็ยังนับเป็นของอร่อยเลิศรส
หม้อที่ตั้งอยู่บนกองไฟส่งกลิ่นหอมเข้มข้นอบอวลไปทั่วกระท่อมไม้ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ
หวังเถี่ยจู้มองเนื้อสัตว์ที่กองเรียงเป็นระเบียบเต็มกระท่อม ก่อนสูดกลิ่นหอมของเนื้อจากในหม้อเข้าไป ในใจทั้งอบอุ่นทั้งตื่นตะลึง
ใครจะคิดว่าเมื่อวันก่อน เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเอาชีวิตรอดอย่างปลอดภัยได้หรือไม่
แต่หลังจากเสิ่นเยว่ปรากฏตัว ทั้งเสบียงอาหารที่อุดมสมบูรณ์และที่พักพิงอันปลอดภัยก็มีพร้อม
เขามองเสิ่นเยว่ที่นั่งยอง ๆ พลางคนเนื้อเป็ดในหม้อข้างกองไฟ แล้วอดถามขึ้นไม่ได้ว่า “สหายเสิ่นเยว่ เป้ของคุณนี่ใช่มิติสำหรับเก็บของในตำนานหรือเปล่า?”
เสิ่นเยว่รู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง เธอมองราชันหน่วยรบพิเศษที่ดูเคร่งขรึมตรงหน้า ไม่นึกว่าเขาจะรู้จักมิติสำหรับเก็บของด้วย
หวังเถี่ยจู้เหมือนจะสังเกตเห็นแววขบขันในดวงตาเธอ เขากระแอมอย่างกระอักกระอ่วนแล้วพูดว่า “เอ่อ ก่อนเกิดภัยพิบัติ ผมก็เป็นหนอนหนังสือนิยายออนไลน์ตัวยงเหมือนกัน”
เสิ่นเยว่พยักหน้าแล้วตอบว่า “พี่หวังเดาถูกแล้ว เป้ใบนี้ชื่อเป้หมื่นลักษณ์ ตอนนี้มีพื้นที่ห้าลูกบาศก์เมตร ได้มาจากหีบรางวัลหายากที่อารยธรรมชั้นสูงมอบให้ ไม่แน่ว่าต่อไปพี่หวังอาจเปิดได้เหมือนกัน”