“สีหน้าของเสิ่นเยว่ทำเอาฉันอยากมุดเข้าไปในจอแล้วลองชิมสักคำจริง ๆ แค่คำเดียวก็พอ!”
“นี่เราดูไลฟ์เอาชีวิตรอดกันอยู่จริง ๆ เหรอ? ฉันเกือบนึกว่าหลงเข้ามาดูไลฟ์กินอาหารแล้ว!”
“ฮือ ๆ เนื้องูที่ได้คืนมาฉันไม่ได้แบ่งเลย ใครได้ไปบ้าง ขอฉันชิมสักคำเถอะ! แค่คำเดียว!”
เนื้องูถูกกินเข้าปากคำแล้วคำเล่า ในที่สุดท้องที่หิวโหยของเสิ่นเยว่ก็ได้รับการปลอบประโลม
พี่หัวแบนเดินมาหยุดข้างเสิ่นเยว่ จ้องเนื้องูในมือเธอเขม็ง ก่อนอ้าปากส่งเสียงคราง “ฮึ่ม ๆ...”
“อยากกินนี่เหรอ?”
เสิ่นเยว่ชะงักไป ก่อนฉีกเนื้อชิ้นหนึ่งโยนลงตรงหน้ามัน
พี่หัวแบนงับเนื้อเข้าปาก ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบกลืนลงท้องอย่างรวดเร็ว
“ฮึ่ม ๆ...”
พอกินหมดคำ พี่หัวแบนก็เดินวนอยู่ข้างเสิ่นเยว่ต่อ เห็นได้ชัดว่ายังอยากกินอีก
เดิมทีเสิ่นเยว่ก็กินไม่มากอยู่แล้ว พออิ่มจึงเก็บส่วนที่จะกินคืนนี้ไว้ ที่เหลือโยนให้มันจนหมด
ส่วนเธอคีบถ่านไฟสองสามก้อนใส่ท่อนไม้แห้งท่อนหนึ่ง ใช้มอสเปียกปิดปากท่อนไม้ แล้วใส่ลงในหม้อ ก่อนเก็บเข้ากระเป๋า
เธอดับกองไฟ เตรียมออกเดินทาง
ตอนนี้น่าจะราวเที่ยงวันแล้ว
เธอต้องออกจากป่าก่อนฟ้ามืด แล้วหาสถานที่เหมาะสำหรับสร้างที่พักพิง
สถานที่แบบนั้นหาไม่ง่าย นอกจากต้องมีแหล่งน้ำสะอาดแล้ว ยังต้องเป็นพื้นที่ที่ป้องกันได้ง่ายแต่บุกเข้ายาก และต้องมีแหล่งอาหารเพียงพอด้วย
เสิ่นเยว่เงยหน้าสังเกตลักษณะการเติบโตของต้นไม้ เมื่อแยกทิศทางได้แล้วก็เดินไปทางซ้ายข้างหน้า
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงสวบสาบดังมาจากด้านหลัง
เธอก้มมอง เห็นพี่หัวแบนที่กินเนื้องูหมดแล้วเดินตามมา ส่ายหัวไปมา
“เจ้าตัวเล็ก จะตามฉันไปด้วยหรือไง?”
“ฮึด!”
พี่หัวแบนเห็นเธอหยุดก็หยุดตาม เงยหน้ามองเธออย่างสงสัย
เสิ่นเยว่หัวเราะเบา ๆ “เอาเถอะ อยากตามก็มา!”
เมื่อครู่เจ้าตัวเล็กนี่ช่วยชีวิตเธอจากปากงูเห่าไว้
ยิ่งไปกว่านั้น พอมีมันอยู่ เธอก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีงูพิษเข้ามาใกล้ตอนนอน
“โฮ่ง!”
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีเสียงหมาป่าหอนดังขึ้น
จากนั้นเสียงหอนของหมาป่าก็ดังตามมาอีกหลายครั้ง
ฝูงหมาป่า!
สีหน้าเสิ่นเยว่เปลี่ยนไป เธอรีบอุ้มพี่หัวแบนขึ้นมา
แล้วค่อย ๆ เดินไปในทิศตรงข้ามกับเสียงหมาป่า
ตอนนี้ทั้งตัวเธอมีอาวุธใช้ได้แค่ขวานเล่มเดียว
ถ้าเจอฝูงหมาป่าเข้าจริง ๆ ก็คงได้กลายเป็นอาหารส่งถึงที่เท่านั้น
เสียงหมาป่าอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ เธอใช้ทักษะพรางตัวโดยไม่รู้ตัว แล้วเร่งฝีเท้าเดินต่อ
ผู้ชมที่ถูกแจ้งเตือนเรื่องการฆ่างูเห่าจนแห่เข้ามาในห้องไลฟ์ ต่างเริ่มตึงเครียดตาม
“นั่น...เสียงหมาป่าหรือเปล่า? เสิ่นเยว่จะเป็นอันตรายไหม!”
“พวกคุณสังเกตเท้าของเสิ่นเยว่หรือเปล่า? ถึงเธอจะเดินเร็ว แต่ก็หลบกิ่งไม้แห้งกับก้อนหินทุกจุดได้อย่างไร้ที่ติ แทบไม่มีเสียงเลย”
“ถ้าไม่พูดฉันก็ไม่ทันสังเกต ความสามารถแบบนี้ของเสิ่นเยว่เหมาะกับนักฆ่าและการหนีเอาชีวิตรอดสุด ๆ!”
หลังเดินออกมาเกือบหนึ่งกิโลเมตร เสียงคำรามกึกก้องก็ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ แต่ระยะห่างมากเกินไปจนฟังไม่ออกว่าเป็นสัตว์ดุร้ายชนิดใด
เสิ่นเยว่ปาดเหงื่อบนหน้าผาก
โชคดีที่ฝูงหมาป่าพวกนั้นกำลังต่อสู้กับสัตว์ดุร้ายตัวนี้อยู่ จึงไม่ทันสังเกตเห็นเธอ
ดูท่าต้องรีบออกจากบริเวณนี้ให้เร็วที่สุด
หลังปรับทิศทางแล้ว เธอก็เดินต่อไปอีกกว่า 4 ชั่วโมง
ขณะที่เสิ่นเยว่กำลังคิดว่าคืนนี้จะต้องค้างในป่าอีกหรือไม่ ก็ได้ยินเสียงน้ำแว่วมาจากเบื้องหน้า
ดวงตาเสิ่นเยว่เป็นประกาย เธอเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
เดินต่อไปอีกกว่าครึ่งชั่วโมง พอแหวกพุ่มหญ้าทึบตรงหน้าออก ทะเลสาบกว้างใหญ่ก็ปรากฏขึ้น
สุดปลายทะเลสาบมีภูเขาสูงตระหง่านตั้งชันขึ้นจากพื้นดิน
เสียงน้ำที่เธอได้ยินเมื่อครู่มาจากน้ำตกบนภูเขาที่ไหลลงมา
เมื่อมองทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ตรงหน้าภูเขาและทะเลสาบ หัวใจของเสิ่นเยว่ก็เต้นรัว
ตรงนั้นเป็นสถานที่เหมาะที่สุดสำหรับสร้างที่พักพิง
มีป่า ไม่เพียงหาไม้ได้ แต่ยังเป็นแหล่งอาหารที่มีให้เก็บเกี่ยวต่อเนื่องในอนาคต
มีน้ำตก ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำจืด
มีทะเลสาบ ก็หมายความว่ามีปลา เธอจะจับปลามาเพิ่มอาหารได้
ที่สำคัญที่สุดคือหน้าผาสูงชันด้านหลัง ช่วยให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก
“ฮึ่ม ๆ...”
เห็นเสิ่นเยว่ยืนนิ่ง พี่หัวแบนก็ใช้หัวดุนเท้าเธออย่างไม่เข้าใจ
เสิ่นเยว่หัวเราะอย่างดีใจแล้ววิ่งลงเขา “พี่หัวแบน รีบตามมา!”
มองภูเขาเหมือนอยู่ใกล้ แต่กว่าจะไปถึงก็เหนื่อยแทบขาดใจ
ตอนเสิ่นเยว่ไปยืนอยู่ใต้หน้าผาสูงชัน ดวงอาทิตย์ก็ใกล้ลับขอบฟ้าแล้ว
เธอไม่เสียเวลา เลือกบริเวณที่กำบังลมได้ หยิบเชื้อไฟที่เก็บไว้ตอนเที่ยงออกมาแล้วเริ่มก่อไฟ
ระหว่างที่เธอก่อไฟ พี่หัวแบนก็พุ่งตัววูบเดียว หายเข้าไปในดงกก
หลังเสิ่นเยว่ก่อกองไฟสำเร็จ เธอหยิบเนื้องูที่เหลือจากตอนเที่ยงออกมา ก็เห็นพี่หัวแบนคาบงูตายตัวหนึ่งเดินส่ายหัวกลับมา
งูตัวนั้นยังขยับดิ้นรวยริน
ดวงตาเสิ่นเยว่เป็นประกาย เธอรีบก้าวเข้าไปฟันขวานลงไป
【ตรวจพบผู้เอาชีวิตรอดของประเทศมังกร เสิ่นเยว่ สังหารงูคอร่องลายเสือ 1 ตัว กระตุ้นกลไกคืนทรัพยากร ยินดีด้วย ประเทศมังกรได้รับ “งูคอร่องลายเสือที่เพิ่งตาย” 10,000 ตัว!】
【ติ๊ง!】
【สังหารงูคอร่องลายเสือ ได้รับค่าคะแนนสังหาร 2 แต้ม】
งูตัวนี้ไม่ได้มอบความสามารถให้เธอ
เสิ่นเยว่ไม่ได้ผิดหวัง หลังเพิ่มพละกำลังกับความว่องไวอย่างละ 1 แต้มแล้ว เธอก็เริ่มถลกหนังและควักเครื่องในอย่างร่าเริง จากนั้นตักน้ำใส่หม้อแล้ววางบนกองไฟ
ตอนเที่ยงไม่มีทางเลือก เธอจึงต้องกินเนื้องูย่างเปล่า ๆ
ตอนนี้มีเงื่อนไขพร้อมแล้ว แน่นอนว่าต้องต้มซุปงูหอมอร่อยสักหม้อ
พอตั้งหม้อต้มซุปงูแล้ว เธอก็วางเนื้องูย่างที่เก็บไว้ตอนเที่ยงไว้ตรงหน้าพี่หัวแบน
พี่หัวแบนแทะเนื้องูไปพลาง เหลือบมองหม้อไปพลาง
ข้อความบนหน้าจอห้องไลฟ์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
“พี่หัวแบนกินในชาม แต่ตาก็มองในหม้อชัด ๆ!”
“พี่หัวแบน: ใครเป็นคนจับงูตัวนี้มา ไม่เห็นเธอพูดถึงสักคำ!”
“ใครจับงูมา? ฉันเห็นแค่เสิ่นเยว่ฟันขวานทีเดียว ตัดหัวงูขาดเลยนะ!”
“วิธีแย่งตัวของเสิ่นเยว่ ต้องฝึกมานับครั้งไม่ถ้วนในหุบเขามังกรแน่ ๆ!”
“คาเมยามะ ชุนชูจากประเทศซากุระข้าง ๆ หาอาหารไม่ได้มาสองวันแล้ว ตอนนี้กำลังจับหอยทากกับขุดไส้เดือนกินไปทั่ว ภาพนั้นสยองเกินไป ฉันไม่กล้าดู!”
“ดูแบบนี้แล้ว เสิ่นเยว่โชคดีไม่น้อยเลยนะ!”
“คนข้างบน นี่เรียกว่าโชคดีตรงไหน ก่อนหน้านี้เธอเกือบถูกงูเห่ากัดตาย ไม่เห็นพูดถึงสักคำ!”
เสิ่นเยว่เติมฟืนเข้าไปในกองไฟหนึ่งท่อน ก่อนเปิดหน้าต่างเกมขึ้นมาตรวจดู
ข้อมูลเปลี่ยนไปแล้ว
【ชื่อ】: เสิ่นเยว่
【พละกำลัง】5
【ความว่องไว】6
【พลังจิต】4
【อันดับ】: 1936
【รางวัลตามอันดับ】: ไม่มี
【สัตว์เลี้ยง】: แบดเจอร์น้ำผึ้งสายฟ้า (วัยเยาว์)
วันนี้เธอฆ่างูไปสองตัว อันดับจึงเปลี่ยนแปลง
เธอเลื่อนเคอร์เซอร์ขึ้น แล้วมองอันดับต้น ๆ
อันดับ 1:【ประเทศประภาคาร: อาเธอร์】
อันดับ 2:【ประเทศมังกร: หวังเถี่ยจู้】
อันดับ 3:【ประเทศหมีเหนือ: วาเนีย】
อันดับ 4:【ประเทศอิงหลาน: อันเดร】