เดิมทีเสิ่นเยว่กำลังวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว จู่ ๆ ก็หยุดฝีเท้าลง พลางมองต้นไม้ใหญ่ตรงหน้า
บนลำต้นมีรอยถลอกจาง ๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น
หากไม่ใช่คนที่มีสายตาดีเยี่ยม รอยถลอกเล็กน้อยแค่นี้ไม่มีทางถูกสังเกตพบ
แต่เสิ่นเยว่กลับเห็นมันเข้า
พลังจิตของเธอสูงถึง 350 ทั้งยังมีความสามารถในการมองเห็นในความมืด สายตาจึงเหนือกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว
“นี่มันต้นไม้ที่ฉันปีนเมื่อกี้นี่!”
เสิ่นเยว่เอ่ยขึ้น
เมื่อได้ยินเธอพูดกับตัวเอง ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็พากันฮือฮาทันที
“พี่เยว่พูดว่าอะไรนะ? นี่คือต้นไม้ที่เธอปีนไปเมื่อกี้เหรอ? เป็นไปไม่ได้มั้ง!”
“ใช่แล้ว! พี่เยว่เดินเป็นเส้นตรงมาตลอดไม่ใช่เหรอ? จะกลับมาที่เดิมได้ยังไง?”
เสิ่นเยว่เองก็ขมวดคิ้วแน่น เธอย่อตัวลงตรวจดูรอยถลอกบนลำต้นอย่างละเอียด—
นี่คือรอยที่หมุดใต้รองเท้าบูตขูดเปลือกไม้ทิ้งไว้ตอนที่เธอปีนขึ้นไป
ทั้งลวดลายและความลึกของรอยเหมือนกับรองเท้าบูตที่เธอสวมอยู่ทุกประการ ไม่มีทางผิดแน่
เธอเดินมุ่งหน้าไปทางเดียวกันมาตลอดเกือบชั่วโมง แต่กลับย้อนมาที่เดิมได้อย่างนั้นหรือ!
“หรือในดินแดนลับแห่งนี้จะมีสนามแม่เหล็กรบกวนจนเข็มทิศใช้การไม่ได้?” ฉินเฟิงเอ่ยขึ้นในห้องถ่ายทอดสดของประเทศมังกร พลางขมวดคิ้ว
พูดจบเขาก็ส่ายหน้า “ไม่สิ พี่เยว่ไม่ได้พกเข็มทิศมานี่ ที่นี่ก็ไม่มีดวงอาทิตย์ เธออาศัยจังหวะก้าวกับการรับรู้ทิศทาง เดินเป็นเส้นตรงมาตลอด”