ซูหรานหรานไม่ปฏิเสธว่าคุณปู่ช่วยเธอออกหน้า ทำให้เธอซาบซึ้งมาก
อย่างมากก็แค่ดีใจที่ลี่เฉิงยวนถูกตีไม่กี่ที
ก็ไม่ได้สะใจขนาดนั้น
เธอเม้มปากเล็ก มองออกไปนอกหน้าต่างแล้วเตือนว่า
“จำคำที่คุณสัญญากับคุณปู่ให้ดี ถ้าครั้งหน้าไปหาเย่จืออวี๋อีก คุณก็ออกจากบ้านไปตัวเปล่า”
“แน่นอน ถ้าคุณไม่สนใจฉันกับลูกของฉัน ฉันช่วยปิดบังให้คุณก็ได้”
ซูหรานหรานรู้ว่าตัวเองผิดก่อน
ถ้าลี่เฉิงยวนอยากพัวพันกับเย่จืออวี๋ต่อ ก็มาคุยเงื่อนไขกับเธอดีๆ
เธอไม่ใช่คนที่คุยกันไม่ได้เสียหน่อย
ความจริงแล้ว ลี่เฉิงยวนไม่เคยใส่ใจสิทธิ์การสืบทอดตระกูลลี่เลย
ถึงไม่มีตระกูลลี่ เขาก็สามารถเริ่มจากศูนย์เหมือนคุณปู่ สร้างอาณาจักรของตัวเองได้
ลี่เฉิงยวนตั้งใจขับรถ พูดเย็นชาว่า
“เรื่องของฉันกับเย่จืออวี๋ ยังไม่ถึงคราวให้เธอมาให้พร ส่วนเธอ ควรทำหน้าที่ของเธอได้แล้ว”
ซูหรานหรานมองเขาอย่างไม่เข้าใจ “หน้าที่อะไรของฉัน”
ยังไงเธอก็คิดว่าไม่มีทางเป็นหน้าที่ของภรรยา
ตอนนี้เขาคงรังเกียจเธอมาก ไม่มีทางแตะต้องเธออีก
คืนนั้น ก็เพราะเมาเลยคุมสติไม่อยู่
ลี่เฉิงยวนส่งเสียงฮึ ดวงตาหม่นหมองลึกล้ำ มองตรงไปข้างหน้า
นิ้วเรียวยาวข้อชัดเจน กำพวงมาลัยแน่น ใบหน้าหล่อเหลายังเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง
“ซูหรานหราน ฉันจะไม่ยุ่งกับเธอกับลูกนอกสมรสสองคนนั่น แต่สิ่งที่เธอติดค้างตระกูลลี่ ต้องใช้คืน”