ลี่เฉิงยวนไม่มีทางรู้เลย ว่าทุกการกระทำของเขาจะถูกรายงานมาถึงบ้านหลังใหญ่
ท่านปู่ที่เฉียบแหลมถึงเพียงนี้ จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าซูหรานหรานมีลูกสองคนอยู่ข้างนอก
เมื่อตระหนักว่าเป็นความผิดของตนเอง ลี่เฉิงยวนไม่แก้ตัว คุกเข่าอยู่ตรงนั้นให้ผู้เฒ่าลงโทษ
ท่านปู่ลี่รู้สึกผิดหวังจนแทบอยากตีให้ตาย ฟาดไม้เท้าลงบนตัวลี่เฉิงยวนอย่างแรงอีกครั้ง
"แกนี่นะ หรานหรานดีขนาดนี้ แต่งกับแกตั้งแต่อายุยังน้อย แกยังไม่พอใจอะไรอีก นอกจะนอกใจในชีวิตแต่งงานแล้ว ยังรังแกหรานหรานแบบนี้อีก"
"วันนี้ถ้าฉันไม่ตีแกให้ตาย ต่อไปไม่รู้จะไปรังแกหรานหรานยังไงอีก"
ท่านปู่ลุกขึ้น ทั้งที่ป่วยหนักอ่อนแรงมาก แต่เพื่อออกหน้าให้ซูหรานหราน ก็ฝืนสังขาร จะต้องสั่งสอนลี่เฉิงยวนให้ได้
ซูหรานหรานเห็นท่านปู่ยืนแทบไม่ไหว จึงรีบลุกไปพยุง
แล้วรีบห้ามไม่ให้ไม้เท้าฟาดลงบนตัวลี่เฉิงยวนอีก
เธออ้อนวอน "ท่านปู่หยุดเถอะค่ะ ถ้าท่านปู่รักหนูจริง ขอให้เขา...หย่ากับหนูเถอะนะคะ"
เธอรู้ว่าการพูดออกมาตอนนี้ ไม่ค่อยเหมาะสม
แต่การหย่าร้างนั้นดีต่อทั้งเธอและลี่เฉิงยวน
ผู้เฒ่าไม่มีแรงยืนต่อไป ขาสั่นทรุดลงบนโซฟาอีกครั้ง มองซูหรานหรานด้วยความรักและสงสาร
"หรานหราน ไม่ต้องกลัว ปู่จะเชิดชูให้เอง เธอไม่ต้องไปสงสารมัน"
แล้วก็มองไปทางลูกชายที่อยู่ข้างๆ สั่งว่า
"นี่ลูกแก แกจัดการเองเลย ต่อหน้าฉัน ตีจนกว่ามันจะยอมรับผิด"