เขาเดินไปหยุดตรงหน้ามังกรกิเลนเพลิง ก่อนย่อตัวลง คนหนึ่งกับสัตว์อสูรหนึ่งตัวจ้องตากันตาไม่กะพริบ
มังกรกิเลนเพลิงหมอบอยู่บนพื้น บาดแผลทั่วร่างยังคงมีเลือดซึม ลมหายใจแผ่วเบาอยู่บ้าง
ดวงตาคู่นั้นซึ่งแต่เดิมลุกโชนด้วยเปลวเพลิง บัดนี้หม่นแสงลงมาก ทว่ายังคงมีแววระแวดระวัง จับจ้องมนุษย์ตรงหน้าซึ่งทำให้มันรู้สึกถึงอันตรายอย่างยิ่ง
กู้เฉินซินมองมัน หลังเงียบไปครู่หนึ่งก็ยื่นมือออกไปวางลงบนหัวของมันอย่างแผ่วเบา
ร่างของมังกรกิเลนเพลิงพลันเกร็งกระตุก ลำคอส่งเสียงคำรามต่ำเตือนออกมาโดยไม่รู้ตัว
แต่ไม่นานมันก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง เพราะไม่สัมผัสได้ถึงจิตสังหารจากมือข้างนั้น
“บาดเจ็บหนักไม่น้อยเลย...” กู้เฉินซินพูดกับมันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนหยิบโอสถฟื้นฟูบาดแผลระดับสูงออกมาจากแหวนดาว
“นี่เป็นโอสถรักษาบาดแผล กินเข้าไปเถอะ”
มังกรกิเลนเพลิงมองโอสถในมือกู้เฉินซิน ซึ่งส่งกลิ่นหอมจาง ๆ ออกมา แววลังเลวูบผ่านดวงตาของมัน
มันมีชีวิตมาหลายร้อยปี พบเห็นความเจ้าเล่ห์และความโลภของมนุษย์มามากมาย มันไม่เชื่อใจมนุษย์ โดยเฉพาะมนุษย์ที่มีพลังแข็งแกร่ง
แต่ก็ต้องยอมรับว่า มนุษย์ตรงหน้าทำให้มันรู้สึกแตกต่างจากมนุษย์ที่เคยพบเจอมา
เขามีพลังแข็งแกร่ง ทว่าไม่มีเจตนาร้ายแม้แต่น้อย
มันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ค่อย ๆ ก้มศีรษะลง แลบลิ้นตวัดโอสถเม็ดนั้นเข้าปาก
โอสถละลายทันทีที่เข้าปาก พลังโอสถอันอ่อนโยนแต่ยิ่งใหญ่เกินคาดพลันแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ร่างของมังกรกิเลนเพลิงสั่นสะท้าน ดวงตาฉายแววไม่อยากเชื่อ