กู้เฉินซินหันไปมองหลวงจีนเฒ่าอีกครั้ง เห็นว่าเขาแค่บาดเจ็บสาหัส ยังไม่ถึงตาย จึงไม่สนใจอีก
เขาเดินกลับไปยังต้นผลชาด แล้วเด็ดผลชาดพันปีทั้งสามลูกลงมา
หลังเด็ดผลชาดออก ต้นไม้ก็เหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตา
เขามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปข้างมังกรกิเลนเพลิง “เสี่ยวหง ไปกันเถอะ”
มังกรกิเลนเพลิงเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้น ใช้หัวถูไถกู้เฉินซิน
กู้เฉินซินกวาดตามองทุกคนที่อยู่ตรงนั้น ก่อนเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “เรื่องที่นี่จบลงแล้วทุกประการทุกท่าน ลากันตรงนี้ ขออย่าได้พบกันอีก”
พูดจบ ร่างของเขาก็หายวับไปจากตรงนั้น
ไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีเงาร่างหลงเหลือ ไม่มีเสียงแม้แต่น้อย
หายไปเฉย ๆ อย่างไร้ร่องรอย
ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน
ภายในหุบเขากลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
ผ่านไปนานพอสมควร หม่าเจิ้นซานถึงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “เขา... เขาเป็นคนหรือผีกันแน่?”
“อมิตาภพุทธ...” หลวงจีนฮุ่ยหมิงเอ่ยนามพระโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็พยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง “อาตมานี่...”
“เมื่อครู่ท่านหมดสติไป” เจียงซานเดินไปหาเขาและช่วยพยุงขึ้น
เวลานี้หลวงจีนเฒ่าถึงรู้สึกเจ็บไปทั้งตัว “ซี๊ด... มังกรกิเลนเพลิงตัวนี้แข็งแกร่งจนเกินฟ้าจริง ๆ”
เจียงซานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดกับหลวงจีนฮุ่ยหมิงเสียงเบา “ท่านอาจารย์ เมื่อครู่คุณกู้ให้โอสถทะลวงอุปสรรคแก่ผมเม็ดหนึ่ง”
หลวงจีนฮุ่ยหมิงได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไป ก่อนหันไปมองโอสถในมือเจียงซาน แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา แต่ไม่นานก็กลับเป็นปกติ