“ไอ้โง่เอ๊ย!!”
ทุกคน: ……
ไม่มีใครคิดเลยว่า คนที่ดูราวกับเซียนจะด่าคำหยาบ แถมยังด่าได้เจ็บแสบขนาดนี้
“ชาติก่อนของฉันไม่รู้จักนายเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ด้วยว่าตระกูลเย่เป็นอะไร และยิ่งไม่รู้ว่าพ่อของตัวเองเป็นใคร เขาก็เป็นแค่ชายหนุ่มธรรมดาคนหนึ่ง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองใบหน้าที่ค่อย ๆ ซีดเผือดของเย่เหวินหยวน แล้วพูดต่อว่า “เขาไม่เคยคิดจะกลับไปตระกูลเย่ ไม่เคยคิดแย่งชิงทรัพย์สมบัติอะไรทั้งนั้น กระทั่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีตระกูลเย่อยู่บนโลก
นายส่งคนไปฆ่าผู้บริสุทธิ์ เพราะภัยคุกคามที่ไม่มีอยู่จริง ถ้านายไม่ใช่ไอ้โง่ แล้วใครจะเป็น?”
“ขี้เกียจพูดกับนายให้มากความ ตายซะ!” กู้เฉินซินใช้พลังดาวกรีดมือของเขาทันที
เลือดไหลทะลักออกมาในพริบตา
เขาหยดเลือดหนึ่งหยด แล้วเริ่มผนึกอาคมทันที
เลือดหยดนั้นแยกออกเป็นเส้นเลือดนับไม่ถ้วน ถักทอเป็นตาข่าย จุดที่เส้นเลือดตัดกันปรากฏใบหน้าคนแปลกหน้าขึ้นมาทีละใบ
ทีแรกเย่เหวินหยวนหวาดผวาสุดขีด แต่พอเห็นใบหน้าเหล่านั้นปรากฏขึ้น เขาก็เผลอร้องออกมา “พ่อ แม่……”
???????????
เย่ชิงเทียนที่กำลังโศกเศร้าได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้น จ้องเขาเขม็งทันที
“นายพูดว่าอะไรนะ?”
แขกเหรื่อได้ยินดังนั้นก็ฮือฮาขึ้นมาทันที
“เขาไม่ใช่เด็กกำพร้าที่ผู้อาวุโสเย่เก็บมาเลี้ยงตอนเด็กหรือ? แล้วทำไมถึงยังเรียกพ่อแม่ได้ล่ะ?”
“ความจริงมีเพียงข้อเดียว เขาไม่ใช่เด็กกำพร้าเลย เขาติดต่อกับคนพวกนี้มาตลอด”