“คนในระบบงั้นเหรอ?”
กู้เฉินซินส่ายหน้าเบา ๆ ราวกับได้ยินเรื่องขบขัน
“ท่านนายพลจาง เข้าใจผิดเรื่องหนึ่งแล้ว”
“ผมไม่ได้กำลังหารือกับพวกคุณ”
“แค่แจ้งให้ทราบเท่านั้น”
“เมื่อกฎเกณฑ์ของโลกนี้ปกป้องผู้บริสุทธิ์ไม่ได้ เช่นนั้นผมจะเขียนมันขึ้นใหม่เอง”
“พวกคุณจะขวางผมต่อไปก็ได้ หรือจะยกกฎหมายบ้านเมืองกับกฎตระกูลมาข่มผมต่อก็ได้”
กู้เฉินซินเอียงตัวเล็กน้อย สายตาหยุดอยู่บนเครื่องหมายยศดาวนายพลตรงบ่าทั้งสองข้างของจางเจิ้นกั๋วครู่หนึ่ง
“แต่ผมขอเตือนพวกคุณไว้ การขวางผมมีราคาที่พวกคุณจ่ายไม่ไหว!!!”
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกคุณแต่แรก ผม กู้เฉินซิน ไม่เคยฆ่าผู้บริสุทธิ์”
“ถ้าพวกคุณยังดึงดันจะเข้ามาพัวพัน ก็อย่าหาว่าผมไม่เตือนล่วงหน้าแล้วกัน”
（ตระกูลโจว: แล้วพวกเราล่ะ นับเป็นอะไร????）
จางเจิ้นกั๋วหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นผุดไหลลงมาตามหน้าผาก ท้ายที่สุดก็พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
พูดจบ กู้เฉินซินก็หันหลังจากไป ร่างของเขาเคลื่อนที่รวดเร็วราวกับหายตัวไปชั่วพริบตา เมื่อครู่ยังอยู่ตรงประตูคฤหาสน์ต่อหน้าทุกคน
แต่พริบตาต่อมา สายตาของทุกคนก็พร่าเลือน แล้วเห็นกู้เฉินซินไปปรากฏตัวอยู่ตรงหัวมุมถนนข้างหน้า
“ย่อพื้นที่…ก้าวเดียวข้ามระยะทาง?” ยอดฝีมือวิถียุทธ์ร้องอุทาน
แต่จางเจิ้นกั๋วไม่มีอารมณ์จะสนใจเรื่องพวกนี้แล้ว
“ท่านนายพล…” นายทหารคนสนิทที่ยืนข้างกายยังคงขวัญเสีย “เราจะทำยังไงดีครับ?”
“จะทำยังไงได้อีก ถอนกำลัง…” จางเจิ้นกั๋วโบกมืออย่างหมดอาลัยตายอยาก สีหน้าซึมเซาไร้เรี่ยวแรง “รายงานสถานการณ์ที่นี่ตามความจริง… แล้วก็เรื่องอื่น…”
เขามองเถ้าถ่านรูปร่างคล้ายคนบนพื้น แล้วหันไปมองศีรษะของโจวฮ่าวที่อยู่ข้าง ๆ พลันรู้สึกคลื่นเหียนขึ้นมาในท้อง
ถึงอย่างไรเขาก็ผ่านเหตุการณ์ใหญ่มามาก จึงฝืนข่มความรู้สึกไม่สบายลงไป “แจ้งนายกเทศมนตรี บอกว่า…กู้เฉินซินกำลังไปที่สำนักรักษาความสงบ”