“มะ...ไม่มีครับ” หวังหมิงเต๋อกล่าวเสียงสั่น “ท่าน...ท่านช่วยพวกเขาออกมาหมดแล้วครับ...”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี!” กู้เฉินซินพยักหน้า “ข้า กู้เฉินซิน ไม่เคยฆ่าผู้บริสุทธิ์...”
。。。。。。。ทุกคน: เมื่อกี้เราไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
เขาหันหลังกลับ สายตากวาดมองฝูงชนเบื้องล่าง
เสียงของกู้เฉินซินพลันเย็นชา “แต่พวกเจ้าจงจำไว้ให้ดี”
“อำนาจในมือพวกเจ้า ประชาชนเป็นผู้มอบให้ มีไว้เพื่อปกป้องพวกเขา ไม่ใช่เอาไว้กอบโกยผลประโยชน์เข้ากระเป๋าตัวเองและช่วยคนชั่วทำเรื่องเลวร้าย”
“ถ้าต่อจากนี้ข้ายังพบว่าใครอาศัยอำนาจเพียงน้อยนิดในมือรังแกผู้อื่นและพรากชีวิตคนตามอำเภอใจอีกละก็...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนส่งเสียง “หึ” ออกมา
“อาคารสำนักรักษาความสงบหลังนี้แหละ จะเป็นชะตากรรมของพวกเจ้าในวันหน้า!!!!!!!!”
“อีกอย่าง ฝากบอกทางเมืองหลวงด้วย ไม่ว่าใครก็ตาม ชาติก่อนข้าไม่เคยข้องเกี่ยวกับพวกเขาเลยแม้แต่น้อย ถ้ายังกล้าวางแผนเล่นงานข้าลับหลัง พอถึงตอนที่ข้าตามตัวเจอ ก็หวังว่าหัวของพวกมันจะแข็งเหมือนเหล็ก!!!!!!!!”
พูดจบ กู้เฉินซินก็ไม่คิดจะอยู่ต่อ ร่างวูบหายไปจากลานกว้างทันที
ทิ้งไว้เพียงผู้คนกลุ่มหนึ่งที่ยังตั้งสติไม่ทัน
……
หลังจากกู้เฉินซินจากไปครู่หนึ่ง จึงมีคนถามขึ้นอย่างสั่นเทา
“จบ...จบแล้วเหรอครับ?” เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน
ไม่มีใครตอบคำถามนี้
“ท่านนายกเทศมนตรี...” เลขานุการวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ก่อนจะเห็นหวังหมิงเต๋อนั่งยองอยู่บนพื้น