โจวฮ่าวกรีดร้องอย่างน่าเวทนา ร่างทั้งร่างกระตุกอย่างรุนแรง ลูกตาเหลือกขึ้น น้ำลายฟูมปาก
ความทรงจำของเขาถูกกู้เฉินซินดึงออกมาและพลิกค้นอย่างบังคับ
ภาพความทรงจำของเขาฉายผ่านห้วงจิตของกู้เฉินซินอย่างรวดเร็ว
ตอนอายุ 3 ขวบ โจวฮ่าวผลักลูกสาวของพี่เลี้ยงตกบันไดจนขาหัก ตระกูลโจวจ่ายเงิน 500,000 หยวนแล้วก็จบเรื่อง
ตอนอายุ 12 ปี เขาทำร้ายสาวใช้ในบ้าน หลังจากนั้นก็จ่ายเงินให้พ่อแม่ของอีกฝ่าย 200,000 หยวน ครอบครัวนั้นจึงยอมเก็บเรื่องเงียบ
ตอนอายุ 17 ปี เขาย่ำยีนักศึกษาหญิงคนหนึ่งในบาร์ หลังจากนั้นยังถ่ายคลิปไว้ข่มขู่ สุดท้ายหญิงสาวกระโดดตึกฆ่าตัวตาย
ตอนอายุ 20 ปี เขาถูกใจนักเรียนหญิงคนหนึ่งจากโรงเรียนมัธยมเทียนหนานหมายเลขหนึ่ง พออีกฝ่ายปฏิเสธ เขาก็จ้างคนไปลักพาตัวเธอ ข่มขืนอยู่ 3 วัน ก่อนโยนลงแม่น้ำ
……
ความทรงจำเหล่านี้ราวกับบึงโคลนสกปรก ยิ่งขุดลึกลงไปก็ยิ่งชวนสะอิดสะเอียน
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้……”
เขาพึมพำกับตัวเองว่า “คนอย่างแก ต่อให้ตายหมื่นครั้งก็ยังไม่สาสม”
ทว่าเมื่อความทรงจำย้อนมาถึงหนึ่งเดือนก่อน คิ้วของกู้เฉินซินกลับขมวดน้อย ๆ
“คุณชายโจว ผมมาจากเมืองหลวง”
“แกเป็นใคร? ฉันไม่รู้จักแกสักหน่อย” โจวฮ่าวมองเขาด้วยสายตารังเกียจ
“ผมเป็นใครไม่สำคัญ สำคัญที่ผมมอบอะไรให้คุณได้บ้าง”
“หมายความว่ายังไง?”
“ช่วยผมจัดการคนคนหนึ่ง แล้วผมจะตอบแทนด้วยการช่วยให้ตระกูลโจวของคุณตั้งหลักในเมืองหลวงได้ เป็นยังไง?”
……
กู้เฉินซินชักมือกลับ โจวฮ่าวทรุดลงกับพื้นราวกับกองโคลน
“เมืองหลวง……”
นึกไม่ถึงเลยว่าน้ำในบ่อนี้จะลึกกว่าที่คิด ตระกูลโจวแห่งเมืองเทียนหนานเล็ก ๆ เป็นเพียงดาบเล่มหนึ่งในมือคนอื่น ผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังตัวจริงกลับมาจากเมืองหลวง
“น่าสนใจ……”
มุมปากของกู้เฉินซินยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงไอเย็นยะเยือก
กู้เฉินซินหันหลัง สายตาทะลุผ่านหน้าต่างสูงจรดพื้นของอาคาร มองไปทางทิศเหนือ ที่นั่นคือศูนย์กลางอำนาจของประเทศมังกร และเป็นแหล่งรวมกระแสอำนาจนับไม่ถ้วน