หลิวเจี้ยนอัน ผู้อำนวยการสำนักก่อสร้างเมือง วางสายแล้วก็เริ่มบ่นในใจอย่างบ้าคลั่ง “นายกเทศมนตรีพูดง่ายสิ ไม่ลองดูบ้างล่ะว่ารอยฝ่ามือนั่นใหญ่แค่ไหน
รอยฝ่ามือกว้างหลายร้อยเมตร ลึกสิบกว่าถึงยี่สิบเมตร จะให้ฉันไปหาดินตั้งมากมายขนาดนั้นมาถมจากไหนกัน! พวกข้างบนขยับปากที พวกข้างล่างก็วิ่งกันขาลาก…”
บ่นก็ส่วนบ่น แต่งานก็ยังต้องทำ
……
สามวันต่อมา ณ ที่ตั้งเดิมของสำนักรักษาความสงบเมืองเทียนหนาน
รอยฝ่ามือขนาดมหึมาถูกถมจนเรียบแล้ว ด้านบนปูยางมะตอยหนาเป็นชั้น ดูราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
แต่ทุกคนที่เดินผ่านต่างรู้ดีว่าที่นี่เคยเกิดอะไรขึ้น
คนจากสำนักก่อสร้างเมืองใช้เวลาสามวันสามคืน ระดมรถก่อสร้างกว่าร้อยคัน จึงถมรอยฝ่ามือที่ลึกสิบกว่าเมตรจนเรียบได้อย่างยากลำบาก
ว่ากันว่าตอนหัวหน้าคนงานถมดินพลั่วสุดท้ายเสร็จ ก็หมดแรงทรุดลงกับพื้นทั้งตัว พลางพึมพำว่า “ในที่สุดก็เสร็จสักที”
ทว่าในช่วงสามวันนี้ บรรยากาศทั่วเมืองเทียนหนานกลับตึงเครียดขึ้นทุกขณะ
ตามถนนหนทางมีใบหน้าแปลกหน้าปรากฏให้เห็นมากมาย
บ้างเป็นชาวต่างชาติที่แต่งตัวเนี้ยบและมีบุคลิกไม่ธรรมดา บ้างเป็นคนลึกลับสวมแว่นกันแดด เดินอย่างเร่งรีบ ทั้งยังมีใบหน้าชาวเอเชียที่แค่เห็นก็รู้ว่าไม่ใช่นักท่องเที่ยวทั่วไป
โรงแรมทั่วเมืองเทียนหนานเต็มหมด แม้แต่ร้านอาหารก็แทบไม่มีที่นั่ง กระทั่งป้าขายเจียนปิ่งกั่วจื่อริมถนนยังสังเกตเห็นว่า ช่วงนี้มีลูกค้าบางคนควักเงินดอลลาร์เอ็มกับยูโรออกมาซื้อเจียนปิ่ง