“คุณบอกว่าเขาจะมาปักกิ่งหรือ?” ชายชราถามขึ้นกะทันหัน
“ใช่ครับ เขาพูดเองว่าจะมาหาคนที่อยู่เบื้องหลัง”
“คนที่อยู่เบื้องหลัง...” ชายชราทวนคำสี่คำนั้น แววตาฉายความซับซ้อนขึ้นมาวูบหนึ่ง “เขาบอกไหมว่าคนคนนั้นเป็นใคร?”
“ไม่ครับ แต่เขาบอกว่าพบเบาะแสจากความทรงจำของโจวฮ่าว”
“ความทรงจำ?” ชายชราฟังแล้วอดประหลาดใจไม่ได้
“ผมก็ไม่ทราบครับ แต่คิดว่าน่าจะคล้ายวิชาค้นวิญญาณในนิยาย ที่สามารถพลิกดูความทรงจำทั้งหมดของคนคนหนึ่งได้”
ชายชราเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินไปที่ผนัง
ตรงนั้นมีแผนที่ประเทศมังกรขนาดใหญ่แขวนอยู่
ชายชรามองแผนที่ผืนนั้น จากนั้นยื่นนิ้วไล่ไปตามแผนที่อย่างช้า ๆ ก่อนจะหยุดลงที่เมืองเทียนหนาน
“เมืองเทียนหนาน...” เขาพึมพำเสียงต่ำ “แล้วก็ปักกิ่ง...”
ชายชราหันกลับมา มองจางเจิ้นกั๋ว “เมื่อครู่คุณบอกว่า ฝ่ามือของเขาสามารถตบอาคารทั้งหลังของสำนักรักษาความสงบให้จมลงไปใต้ดินได้หรือ?”
“ใช่ครับ ยืนยันแล้ว” จางเจิ้นกั๋วตอบ
ชายชราฟังแล้วมองเขาด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก “ถ้าอย่างนั้นคุณคิดว่า หลังเขามาปักกิ่งแล้ว เขาจะตบพวกเราจมดินไปด้วยไหม?”
“เรื่องนี้...”
จางเจิ้นกั๋วได้ยินแล้วเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก เพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไร
จากนั้นเขาก็ตัดสินใจเสี่ยงดวง กัดฟันพูดว่า “ท่านผู้นำครับ ไม่อย่างนั้น...ลองคุยกับเขาดูไหมครับ?”
“คุยหรือ?” ชายชราเลิกคิ้ว “คุณคิดว่าเขาจะยอมคุยกับพวกเราไหม? ในสายตาเขา คนธรรมดาอย่างพวกเราไม่ต่างอะไรจากมด คุณจะคุยเหตุผลกับมดหรือ?”