ในห้องสวีตอีกห้องหนึ่งบนชั้นเดียวกัน เฒ่าร็อกกี้เฟลเลอร์ก็กำลังเตรียมตัวออกเดินทาง
หลังจากกินยาต่ออายุขัยเข้าไป เขาก็ราวกับได้ชีวิตใหม่ เดิมทีต้องนั่งรถเข็นไปไหนมาไหน ตอนนี้กลับเดินได้ด้วยตัวเองแล้ว
แม้จะยังเดินเหินคล่องแคล่วไม่ได้ แต่เมื่อเทียบกับสภาพก่อนหน้านี้ ก็แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
“คุณพ่อ รถเตรียมพร้อมแล้วครับ” วิลเลียมเดินเข้ามาในห้องพลางกล่าวเสียงเบา
เฒ่าร็อกกี้เฟลเลอร์พยักหน้า ก่อนหยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้วิลเลียม “หาโอกาสส่งนามบัตรใบนี้ให้คุณกู้ บอกเขาว่าประตูตระกูลร็อกกี้เฟลเลอร์เปิดต้อนรับเขาเสมอ”
วิลเลียมรับนามบัตรมาแล้วมองดู เป็นบัตรสีดำสนิท ไม่มีตัวอักษรใด ๆ มีเพียงตราประจำตระกูลที่ปั๊มด้วยฟอยล์ทอง
นามบัตรใบนี้เป็นเครื่องหมายแทนตัวระดับสูงสุดของตระกูลร็อกกี้เฟลเลอร์ คนทั้งตระกูลที่มีไว้ในครอบครองมีไม่ถึงห้าคน
ผู้ถือบัตรใบนี้สามารถยื่นคำขออันสมเหตุสมผลต่อตระกูลร็อกกี้เฟลเลอร์ได้ทุกที่ทุกเวลา และตระกูลจะตอบสนองโดยไม่มีเงื่อนไข
นี่เป็นธรรมเนียมที่สืบทอดกันมานานกว่าร้อยปีของตระกูลร็อกกี้เฟลเลอร์ พวกเขาแทบไม่เคยมอบมันให้คนนอก
เมื่อเห็นนามบัตรใบนี้ วิลเลียมก็อดตกใจในใจไม่ได้ “คุณพ่อ นี่...”
“พ่อรู้ว่าแกอยากพูดอะไร” เฒ่าร็อกกี้เฟลเลอร์โบกมือขัด “แต่แกต้องเข้าใจว่า คนอย่างคุณกู้สมควรได้รับความจริงใจสูงสุดจากเรา