แต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลาคิดมาก รีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดตะกุกตะกักว่า “ขอบคุณ... ขอบคุณที่ช่วยลูกสาวฉันไว้... ขอบคุณจริง ๆ...”
กู้เฉินซินเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นยืน ก่อนเอ่ยกับเธออย่างเรียบเฉยว่า “ต่อไปดูแลลูกให้ดี อย่าปล่อยให้เล่นอยู่บนถนนคนเดียว อย่ารอให้เกิดเรื่องแล้วค่อยมาเสียใจ...”
หญิงสาวได้ยินคำพูดของกู้เฉินซินก็พยักหน้ารัว ๆ ดวงตาแดงก่ำ ก่อนตอบว่า “ค่ะ ๆ ต่อไปฉันจะดูแลแกให้ดี จะดูแลให้ดีแน่นอน...”
กว่าผู้คนรอบข้างจะค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมาก็ผ่านไปครู่หนึ่ง
“เชี่ย... เมื่อกี้ฉันเห็นอะไรเนี่ย?”
“ผู้ชายคนนั้น... ใช้มือข้างเดียวหยุดรถบรรทุกได้เหรอ?”
“ไม่ใช่แค่หยุดนะ รถไม่ได้ชนเขาเลยด้วยซ้ำ! ฉันเห็นรถหยุดห่างจากเขาครึ่งเมตร เหมือนพุ่งชนกำแพงเข้าอย่างจัง”
“นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย?”
“จะสนว่าเขาเป็นตัวอะไรไปทำไม เขาช่วยเด็กคนนั้นไว้นะ!”
แต่ก็มีคนจำกู้เฉินซินได้ เขากดเสียงต่ำแล้วพูดกับคนข้าง ๆ ว่า “เขาคนนั้น... คนที่ตบอาคารสำนักรักษาความสงบจมลงไปใต้ดินเมื่อวันจันทร์ที่แล้ว...”
“อะไรนะ? เขาคนนั้นเหรอ? เทพสังหารคนนั้นน่ะ?”
“ชู่! เบาเสียงหน่อย! อยากตายหรือไง?”
“เทพสังหารอะไรกัน ฉันว่าเขาเหมือนผู้กอบกู้มากกว่า”
...
ผู้คนที่มุงดูมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ หลายคนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพและวิดีโอ
กู้เฉินซินเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบความรู้สึกที่ถูกคนรุมมองแบบนี้