ผู้อาวุโสหญิงแห่งตระกูลถังกำลังสวดมนต์อยู่ในหอพระ จู่ ๆ ก็ล้มฟุบลงกับพื้น ลูกประคำในมือกระจายเกลื่อน ส่งเสียงกระทบกันใสกังวาน
ถังเฮ่อหมิง ผู้ดูแลเรือนสองแห่งตระกูลถัง กำลังฝึกกระบี่อยู่ในลาน จู่ ๆ ก็ก้าวพลาดจนล้มลงกับพื้น กระบี่ยาวในมือหลุดกระเด็นไปปักอยู่ในแปลงดอกไม้ข้าง ๆ
ถังเฮ่อหลิง ผู้ดูแลเรือนสามแห่งตระกูลถัง กำลังตรวจบัญชีอยู่ในห้องบัญชี จู่ ๆ ก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะจนหมึกหก เปื้อนสมุดบัญชีไปครึ่งเล่ม
ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที คฤหาสน์เก่าของตระกูลถังทั้งหลังก็เปลี่ยนจากความสงบสุข กลายเป็นบ้านร้างไร้ชีวิต
ไม่มีใครกรีดร้อง ไม่มีใครร้องขอความช่วยเหลือ ไม่มีเสียงดิ้นรนแม้แต่น้อย
เพราะทุกคนต่างสิ้นลมหายใจลงในชั่วขณะนั้น
ส่วนที่คฤหาสน์เก่าของตระกูลเย่ในเมืองหลวง ซึ่งอยู่ห่างออกไปนับพันลี้ เย่เหวินหยวนก็มาถึงช่วงลมหายใจสุดท้ายเช่นกัน
เขานอนอยู่บนพื้น ดวงตาเบิกกว้าง รูม่านตาเริ่มพร่ามัว ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ราวกับอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออกอีกแล้ว
ในวาระสุดท้ายของชีวิต สิ่งที่วาบผ่านเข้ามาในความคิดของเขาไม่ใช่ภารกิจของตระกูลถัง ไม่ใช่อำนาจของตระกูลเย่ แต่เป็นค่ำคืนฤดูหนาวอันหนาวเหน็บเมื่อกว่า 20 ปีก่อน ตอนที่เย่ชิงเทียนอุ้มเขาขึ้นจากกองหิมะ มือคู่นั้นช่างอบอุ่นเหลือเกิน
หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลจากหางตา
จากนั้นเขาก็หยุดหายใจ
กู้เฉินซินลดมือลงจากท่าประสานมุทรา แสงสีแดงบนตาข่ายโลหิตค่อย ๆ มอดดับ หยดเลือดนั้นกลายเป็นควันเขียวสายหนึ่ง ก่อนระเหยหายไปในอากาศจนหมดสิ้น