“ตระกูลเสิ่นของเราไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น” เสิ่นว่านชวนโบกพัดในมือ มุมปากเผยรอยยิ้มจาง ๆ “เราเดินหมากของเราลงบนกระดานไปแล้ว ที่เหลือก็แค่ดูว่ากระดานนี้จะดำเนินไปอย่างไร”
เขาเงยหน้ามองดวงดาวที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า แล้วพึมพำเสียงเบา “ดูท่าว่าฟ้าเมืองหลวงคงกำลังจะเปลี่ยนแปลงแล้ว”
……
สองวันต่อมา คฤหาสน์ตระกูลซู
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้องรับแขก ซูหว่านฉิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา มือทั้งสองประสานมุทรา หลับตาปรับลมหายใจ
หลังฝึกฝนมาสองวัน เธอก็เริ่มควบคุมจังหวะการชักนำปราณเข้าสู่ร่างกายได้แล้ว แม้ความเร็วยังคงเชื่องช้า แต่ก็นับว่าก้าวหน้าอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับวันแรก
ทันใดนั้น คลื่นพลังวิญญาณรุนแรงพลันแผ่ออกมาจากทางสวนหลังบ้าน ตามมาด้วยเสียงคำรามทุ้มต่ำ
เสียงคำรามนั้นแตกต่างจากเสียงคำรามเกรี้ยวกราดที่ได้ยินบนภูเขาคุนหลุนก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง แฝงความเบิกบานและพึงพอใจ ราวกับสิ่งมีชีวิตที่หลับใหลมานานได้ตื่นขึ้นเสียที
เสียงคำรามทำให้ซูหว่านฉิงถูกขัดจังหวะการฝึกฝน เธอลืมตาขึ้นพอดีกับที่เห็นกู้เฉินซินเดินเข้ามาจากสวนหลังบ้าน
“เสี่ยวหงตื่นแล้วเหรอ?” เธอถาม
“อืม” กู้เฉินซินพยักหน้า “ฤทธิ์ยาของผลจูถูกดูดซึมหมดแล้ว บาดแผลของมันฟื้นตัวไปมาก เลือดในกายก็บริสุทธิ์ขึ้นด้วย ตอนนี้กำลังขยับแข้งขาอยู่ในลานบ้าน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูหว่านฉิงก็ลุกขึ้นเดินไปดูที่ประตูหลัง เพียงเห็นมังกรกิเลนเพลิงวิ่งเล่นไปทั่วลานอย่างคึกคะนอง กีบทั้งสี่เหยียบเปลวไฟ ทิ้งรอยไหม้เกรียมไว้เป็นทางบนพื้นหินสีเขียว