กู้เฉินซินก้าวออกมาจากด้านหลังซูเหวินหยวน สายตากวาดมองผู้คนที่อยู่ตรงนั้น
เหล่าผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงธุรกิจ ซึ่งปกติสามารถพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินในเมืองเทียนหนานได้ เวลานี้กลับตัวแข็งทื่อราวกับถูกใครจับคอไว้ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง
“ภายในสามวินาที ไสหัวไปให้หมด”
สิ้นเสียง ทุกคนก็พากันวิ่งหนีสุดชีวิต ราวกับอยากมีขาเพิ่มอีกสักสองข้าง
หวังเต๋อฟาวิ่งเร็วเกินไปจนสะดุดล้ม แต่ก็ยังคลานล้มลุกคลุกคลานเข้าไปในรถ เหยียบคันเร่งมิด รถพุ่งทะยานออกไปและหายลับตรงปลายถนนบนเขาในพริบตา
ซูหว่านฉิงมองภาพนั้นแล้วอดส่ายหน้าไม่ได้ “คนพวกนี้…”
“แสวงหาผลประโยชน์ เลี่ยงภัยอันตราย เป็นสัญชาตญาณของมนุษย์” กู้เฉินซินกล่าวเรียบ ๆ “ไม่ต้องใส่ใจ”
ทั้งสามเดินเข้าไปในคฤหาสน์ ซูเหวินหยวนถอนหายใจยาว ก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าบ้านของตัวเองกลับมาเป็นของเขาอีกครั้ง
“เฉินซิน…” เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม “ยาเม็ดพวกนั้น…จะเอาไปชดเชยเงินเดือนพนักงานสามปีจริง ๆ เหรอ?”
“อืม…” กู้เฉินซินนั่งลงบนโซฟา
“คุณอาซู เรื่องเงินไม่ต้องเป็นห่วง เงินที่ได้จากการประมูลยาเม็ดพวกนั้น ต่อให้ใช้ไปสิบชาติก็ยังใช้ไม่หมด”
“ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องเงิน…” ซูเหวินหยวนยิ้มขื่น “ฉันห่วงว่าการก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้จะนำปัญหาที่ไม่จำเป็นมาให้หรือเปล่า”
“ปัญหาเหรอ?” กู้เฉินซินเงยหน้ามองเขา “ปัญหาอะไร?”
“ผู้มีอำนาจระดับสูงของประเทศมังกร…” ซูเหวินหยวนเอ่ยอย่างกังวล
“หลี่เจิ้งเต๋อสมควรตายก็จริง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นผู้พิพากษาของศาลชี้ขาดขั้นสุดท้าย การฆ่าเขาต่อหน้าผู้คนทำให้กฎหมายของประเทศมังกรเสียหน้า พวกนั้นไม่มีทางยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ แน่”