กู้เฉินซินยืนอยู่บนยอดเขาหิมะ สายตาทอดผ่านแนวเทือกเขาซ้อนกันหลายชั้น ไปหยุดอยู่ในหุบเขาลึกลับแห่งนั้น
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย
“มังกรกิเลนเพลิง...
ไม่คิดเลยว่าในสถานที่ซึ่งพลังวิญญาณเหือดแห้งอย่างโลก จะยังให้กำเนิดสัตว์วิญญาณเช่นนี้ได้ แม้สายเลือดจะเบาบาง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นทายาทของกิเลน...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองผลชาดสามผลที่ใกล้สุกงอม
“ผลชาดพันปี กับมังกรกิเลนเพลิงอีกตัว...เที่ยวนี้มาไม่เสียเปล่าจริง ๆ...”
จังหวะนั้นเอง กู้เฉินซินสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงหันไปมองอีกทิศทางหนึ่ง
“ยังมีหนูซ่อนอยู่อีกหลายตัวด้วย น่าสนใจ...”
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ร่างพลันวูบหายไปจากที่เดิมอีกครั้ง
...
ภายในหุบเขา
เสียงคำรามของมังกรกิเลนเพลิงแฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและคำเตือน ทุกคนฟังออกได้ทันที
มันบอกพวกเขาอย่างชัดเจนว่า หากกล้าเข้ามาใกล้อีก จะฆ่าไม่เว้น
เจียงซานกับหลวงจีนชราฮุ่ยหมิงสบตากัน ต่างเห็นความเคร่งเครียดฉายวาบในแววตาของอีกฝ่าย
พลังของมังกรกิเลนเพลิงตัวนี้แข็งแกร่งกว่าที่พวกเขาคาดไว้เสียอีก
แถมมันยังฉลาดไม่น้อย รู้ว่าใครคือภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุด จึงจับตาเจียงซานอยู่ตลอด ไม่เปิดโอกาสให้เขาลงมือ
“ประสกเจียง หากเป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่” หลวงจีนชราฮุ่ยหมิงเอ่ยพลางหอบหายใจ “อาตมาคงประคองวิชาวัชระปราบมารไว้ได้อีกไม่นาน”
เจียงซานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “ข้ารู้”
เขากำกระบี่สั้นในมือแน่น สายตาเคร่งขรึมยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ