หลังจากแลกเปลี่ยนกันอย่างลึกซึ้ง
พลังวิญญาณรอบกายอวี่ซีเยว่ก็ไหลเวียนอย่างราบรื่น
ลมหายใจที่เดิมยังล่องลอยไม่มั่นคงกลับมั่นคงอย่างสมบูรณ์ พลังวิญญาณยิ่งแน่นหนาขึ้นหลายส่วน
ลู่เฉินรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ยืนอยู่ข้างเตียง
เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังที่ไหลบ่าไม่หยุดในร่าง เขาก็อดลอบอุทานไม่ได้
ร่างบริสุทธิ์แห่งขั้วหยางนี้ ช่างน่าสะพรึงกลัวจริงแท้!
ผ่านการโหมหนักถึงเพียงนี้ เขากลับไม่รู้สึกเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามยังฮึกเหิม ยิ่งสู้ยิ่งห้าวหาญ
พลังวิญญาณในร่างยังบริสุทธิ์ขึ้นกว่าเดิม!
เขารู้สึกว่ายังสู้ต่อได้อีกสามร้อยกระบวนท่า!
ให้ตายสิ!
หัวใจลู่เฉินพลันสะดุ้ง
หรือว่านี่จะเป็นนิ้วทองคำของข้าจริง ๆ?
มีไว้ช่วยเหล่าเซียนธิดาบำเพ็ญเพียร เสริมความมั่นคงให้ขอบเขตโดยเฉพาะหรือ?
งานนี้...ฟังดูเย้ายวนชวนฝัน แต่คิดให้ดีแล้วก็เหน็ดเหนื่อยเกินไปหรือไม่?
นี่มันงานใช้แรงงานชัด ๆ!
เมื่อนึกถึงชาติก่อน
รอบกายเขามีสตรีนับไม่ถ้วน พวกนางแก่งแย่งชิงดี หึงหวงกันจนวุ่นวายไปหมด
แต่คำว่า “ตัวอักษรแห่งราคะซ่อนคมมีด” นั้นเป็นจริงเสมอ!
ท้ายที่สุด เขาก็หนีเคราะห์รักไม่พ้น ต้องตายเพราะสตรี
ไม่คิดเลยว่าพอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง จะมาอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียนเสียได้
พูดไปก็น่าอัศจรรย์นัก
เขาเวียนว่ายตายเกิดมาเนิ่นนาน ใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยมาสิบกว่าปี กว่าจะปลุกความทรงจำจากชาติก่อนได้
นี่คงเป็นเพราะชะตายังไม่ถึงฆาตกระมัง!
สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดอยู่บนเรือนร่างงดงามเย้ายวนของอวี่ซีเยว่ หัวใจพลันร้อนวาบ
เซียนธิดาโฉมงามระดับนาง ช่างทำให้ผู้คนหลงใหลจนแทบลืมตาย
ในชาติก่อน แม้แต่ดาราสาวที่แต่งหน้าด้วยฟิลเตอร์ความงามระดับสิบ ก็ยังไม่มีค่าพอจะยกเท้าให้นาง
นางไม่เพียงงดงามราวเทพธิดา แต่ยังมีจิตใจบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
โดยเฉพาะรูปร่างและส่วนโค้งเว้าอันงดงาม นับเป็นผลงานชิ้นเอกที่สมบูรณ์แบบที่สุดของสวรรค์
น่าเสียดายก็ตรงที่
เขาเป็นเพียงร่างเจ้าบ้านตัวเล็ก ๆ ที่มีไว้เป็นเครื่องมือเท่านั้น
เมื่อใช้งานเสร็จ สุดท้ายก็ต้องถูกนางทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย
เรื่องที่ทำให้เขาอึดอัดใจที่สุดคือ นางมีสัญญาหมั้นอยู่ก่อนแล้ว
ในใจยังมีผู้เป็นยอดบุรุษฟ้าประทานอีกคน—อวี่อ้าวเทียน!
เรื่องนี้ทำให้ลู่เฉินไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย
เพราะฉะนั้น ตอนบำเพ็ญร่วมเขาจึงรุนแรงถึงเพียงนั้น!
แต่ลู่เฉินเป็นใครกัน?
คนที่ผ่านมาสองชาติ ยังไม่มีสตรีคนใดที่เขาพิชิตไม่ได้!
เมื่อเห็นอวี่ซีเยว่กำลังหลับตาทำสมาธิอยู่ข้างกาย แววตาลู่เฉินก็ร้อนแรงขึ้น
บาทาธิดาผู้นี้ อาจเป็นวาสนาของเขาก็ได้!
นิ้วทองคำของตน จะปล่อยให้ผู้อื่นมาแตะต้องได้อย่างไร?
คำตอบย่อมเป็น ไม่มีทางเด็ดขาด!
กล่าวตามตรง
เขาไม่ได้มีความรู้สึกใด ๆ ต่ออวี่ซีเยว่
เป็นเพียงความทะเยอทะยานเอาชนะและความเป็นเจ้าของที่ติดตัวบุรุษมาแต่กำเนิดเท่านั้น
บทเรียนจากเลือดเนื้อในชาติก่อนลึกซึ้งเกินไป
เขาทุ่มเทความรักมากเกินไป ทั้งยังพัวพันยุ่งเหยิง สุดท้ายก็ทำให้ตนเองต้องตาย
ลู่เฉินสาบาน
ชาตินี้เขาจะไม่หวั่นไหวให้ใครง่าย ๆ อีกเด็ดขาด
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เขาก็ส่ายหน้าไปมา
บทกลอนที่เข้ากับบรรยากาศพลันหลุดจากปาก:
“หากรักกันยืนยาวมั่นคง ไยต้องอยู่เคียงกันทุกเช้าค่ำ!”
ข้างกาย
อวี่ซีเยว่ที่กำลังนั่งสมาธิพลันสะท้านกายเล็กน้อย ดวงตางามค่อย ๆ เปิดขึ้น
แววตานางมีความซับซ้อนพาดผ่าน
แต่ท้ายที่สุด นางก็ไม่ได้พูดอะไร
มีเพียงลมหายใจที่เพิ่งมั่นคง กลับปั่นป่วนขึ้นมาอีกหลายส่วน
เมื่อเห็นเช่นนั้น ลู่เฉินก็แอบหัวเราะในใจ:
“ชาติที่แล้วใช้วิธีนี้หลอกสาวน้อยมาไม่รู้เท่าไร ไม่คิดว่าเปลี่ยนโลกแล้วก็ยังใช้ได้ผล ดูท่าสตรีไม่ว่าอยู่โลกไหนก็ชอบวิธีนี้ทั้งนั้น”
……
หนึ่งชั่วยามต่อมา
พลังวิญญาณรอบกายอวี่ซีเยว่สงบลง ขอบเขตของนางมั่นคงอย่างสมบูรณ์แล้ว
เมื่อนึกถึงการต่อสู้ต่อเนื่องกันถึงแปดครั้งเมื่อครู่!
นางทั้งอับอายทั้งโกรธ จ้องเขม็งไปยังลู่เฉิน
“ฮึ! ในใจข้ามีเพียงศิษย์พี่อ้าวเทียนคนเดียว!”
นางกล่าวกับตนเองในใจ
“ต้องเป็นเพราะร่างบริสุทธิ์แห่งขั้วหยางของเจ้าคนลามกนี่มีความแปลกประหลาด จึงข่มข้าตามธรรมชาติ! ที่ข้าบำเพ็ญร่วมกับลู่เฉินก็เพื่อทะลวงคอขวดเท่านั้น ใช่แล้ว ต้องเป็นเช่นนี้!”
อวี่ซีเยว่ฝืนหันหน้าหนี
ไม่ยอมมองใบหน้าที่ทำให้จิตใจนางปั่นป่วนอีก
ลู่เฉินเห็นการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ของนางทั้งหมด
จึงยิ้มอย่างผ่อนคลายทันที
น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้าอยู่หลายส่วน:
“บาทาธิดาผู้สูงส่ง ข้ายังชอบตอนเจ้าเขินอายมากกว่า
แน่นอนว่า ท่าทีเย็นชาราวน้ำแข็งของเจ้าก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบ ชวนให้ข้าไม่อยากยกเลิกสัญญาหมั้นจริง ๆ ว่าอย่างไร ไม่สู้เรามา...ทำงานล่วงเวลากันอีกสักรอบ?”
ลู่เฉินไม่ได้พูดเล่นแน่นอน
รสชาติของบาทาธิดาอวี่ซีเยว่ช่างยอดเยี่ยมเกินบรรยาย
ไม่เพียงชวนให้หลงใหลจนแทบลืมตาย ยังช่วยส่งเสริมการบำเพ็ญและเพิ่มพูนตบะของเขาได้อีกด้วย
เรือนร่างงดงามนี้ โดยเฉพาะเรียวขาอวบอิ่มกลมกลึงและส่วนโค้งเว้าเย้ายวน แค่มองก็แทบเอาชีวิตไม่รอด!
เขาอยากได้เรือนร่างของนางเหลือเกิน
“เจ้า!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อวี่ซีเยว่ก็โกรธจัด
เจ้าคนลามกนี่ อาศัยข้ออ้างว่าช่วยนางทะลวงคอขวด ใช้คำหวานหลอกล่อ บอกว่าร่างบริสุทธิ์แห่งขั้วหยางมีประโยชน์อย่างยิ่งต่อการฝึกฝนของนาง
ทั้งใช้คำพูดหว่านล้อม ทั้งแสร้งทำเป็นน่าสงสาร
นางถูกเขาหลอกจนมึนงง กระทั่งหยวนหยินถูกช่วงชิงไป
ยังถูกบังคับให้ทำถึงแปดครั้งติดกัน!
นางถึงกับใจดีเตรียมศิลาวิญญาณและทรัพยากรฝึกฝนกองโตให้เขาอีกด้วย
ตอนนี้
เขายังกล้าพูดจาหยอกล้อนางอย่างเหลาะแหละเช่นนี้อีกหรือ?
ร่างเจ้าบ้านตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ไปเอาความกล้ามาจากไหนกัน?
“ลู่เฉิน เจ้าอย่าได้เพ้อฝัน!”
เสียงของอวี่ซีเยว่เย็นเยียบ “วันนี้พวกเราไปหอธุรการเพื่อยกเลิกสัญญาหมั้นกัน!”
วันพรุ่งนี้
จะเป็นวันที่ศิษย์พี่อ้าวเทียนออกจากการปิดด่าน
นางไม่มีทางปล่อยให้ศิษย์พี่เข้าใจผิดเด็ดขาด
นางกับอวี่อ้าวเทียนเติบโตมาด้วยกัน ทั้งสองตระกูลก็เป็นมิตรสหายกันมาหลายชั่วอายุคน พวกเขาต่างหากที่เป็นคู่สวรรค์สร้างในสายตาของผู้คน
เมื่อเห็นท่าทีของอวี่ซีเยว่ที่รีบตีเส้นแบ่งกับตน ลู่เฉินก็ไม่รู้สึกแปลกใจ
ก่อนหน้านี้เขาใช้เล่ห์กลเล็กน้อยจริง ๆ นางถึงได้เผลอใจไปชั่วขณะ
ดูท่าตอนนี้สตรีผู้นี้จะได้สติอย่างสมบูรณ์แล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น
อวี่อ้าวเทียนคนนั้นจะเป็นคู่ครองที่เหมาะสมกับนางจริงหรือ?
มุมปากลู่เฉินยกขึ้นเล็กน้อย เรื่องนั้นก็ไม่แน่
“วางใจเถอะ”
เขาทำสีหน้าเกียจคร้าน
“ข้าลู่เฉินรับปากว่าจะยกเลิกสัญญาหมั้น ก็ไม่มีวันผิดคำพูด
เพียงแต่...เจ้าต้องคิดให้ดี เมื่อยกเลิกแล้ว เจ้าก็เดินทางของเจ้า ข้าก็เดินทางของข้า นับแต่นี้เราจะไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก
ถ้าต่อไปเจ้ากลับใจแล้วคิดถึงข้า ข้าก็ไม่มีวันหันกลับไปกินของเก่า”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
สายตาแฝงแววท้าทาย กวาดมองอวี่ซีเยว่
“อย่างไรเสีย ข้าเป็นคนรักความสะอาด สิ่งที่คนอื่นเคยแตะต้อง ข้ารังเกียจว่าสกปรก!”
“เจ้า!”
อวี่ซีเยว่แทบถูกเขาทำให้โกรธจนหัวเราะออกมา
“ลู่เฉิน เจ้านี่ช่างหลงตัวเองเกินไปแล้ว! ในใจข้ามีเพียงศิษย์พี่อ้าวเทียน!
ข้าเป็นถึงบาทาธิดาของสำนัก ส่วนเจ้าเป็นเพียงร่างเจ้าบ้านคนหนึ่ง เราสองคนสูงต่ำต่างกันราวฟ้ากับดิน แต่เดิมก็เป็นคนละโลกกันอยู่แล้ว!”
คำพูดของนาง
จุดโทสะของลู่เฉินได้สำเร็จ และปลุกความเป็นเจ้าของอันแรงกล้าของเขาขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง
ดีมาก!
“สูงต่ำต่างกันราวฟ้ากับดินหรือ? ช่างเป็นคำพูดที่ดีนัก!”
ลู่เฉินหัวเราะเย็นชาในใจ ในเมื่อใช้เหตุผลพูดกันไม่รู้เรื่อง ก็ใช้วิธีที่นางไม่อาจต้านทานที่สุดคุยกันเสียเลย
เขาไม่กดข่มตนเองอีกต่อไป เร่งเร้าร่างบริสุทธิ์แห่งขั้วหยางเต็มกำลัง กลิ่นอายร้อนผ่าวพลันแผ่กระจายไปทั่วห้อง
เขาค่อย ๆ ยื่นมือออกไป ดึงอวี่ซีเยว่เข้ามาในอ้อมแขนโดยตรง
“อ๊ะ!”
ร่างอรชรของอวี่ซีเยว่สั่นสะท้าน
เมื่อนางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย ก็ลืมต่อต้านไปชั่วขณะ
นี่เป็นความลับที่ลู่เฉินบังเอิญค้นพบ
ขอเพียงเขาเร่งเร้าร่างบริสุทธิ์แห่งขั้วหยางเต็มกำลัง ก็จะมีแรงดึงดูดที่แทบต้านทานไม่ได้ตามสัญชาตญาณต่อผู้บำเพ็ญหญิงส่วนใหญ่
ในใจอวี่ซีเยว่ปั่นป่วนจนเสียหลัก:
“เจ้าคนลามก! ยังคิดจะทำอะไรอีก?
ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้! ข้าไม่ไหวแล้ว! ข้าจะไปหาศิษย์พี่อ้าวเทียน!”
ทว่า
ปฏิกิริยาของร่างกายกลับซื่อตรงกว่าคำพูดมากนัก
ลู่เฉินเคลื่อนไหวอย่างแข็งกร้าว ไม่เปิดโอกาสให้นางต่อต้านเลยแม้แต่น้อย!
“อ๊ะ! เจ้า...เบามือหน่อย!”
เสียงออดอ้อนของนางพลันถูกกลืนหายไปท่ามกลางบรรยากาศอันคลุมเครือ