และในยามที่จงหมิงหลานรีบเร่งไปสมทบกับเสิ่นชิงหลีและผู้อื่นนั้น ภูตเฒ่าแห่งเขาคุนหลุนผู้เศร้าสลด—ภูตเฒ่าคุนซาน ก็ได้นำเหล่าเซียนทูตแห่งเขาคุนหลุนมายังตำหนักเสวียนอู่
“ฝ่าบาท เซียนเฒ่าคุนซานมาเยือนขอรับ”
เซียนทูตแห่งตำหนักเสวียนอู่รีบเข้ามารายงาน วิ่งมาจนหอบหายใจเสียงดัง
น่าขันอะไรเช่นนี้ ผู้ที่มาคือภูตเฒ่าแห่งเขาคุนหลุนนะ!
เหล่าเทวะผู้สูงศักดิ์ที่สุดทั่วทั้งตำหนักเทวะ ล้วนอยู่ที่เขาคุนหลุน
เทพองค์ราชันคุนหลุนผู้เป็นเทพประธานของพวกเขา ยิ่งเป็นดอกไม้งามบนยอดเขาสูงที่เหล่าเทวะทั้งหลายล้วนอยากคบค้าสมาคม แต่ก็ยากจะเอื้อมถึง!
ได้ยินมาว่า ในยามศึกมหาภัย เหล่าเทวะที่สนิทสนมกับเทพองค์ราชันคุนหลุน ล้วนรอดชีวิต! ส่วนผู้ที่เป็นศัตรูกับเขา ก็ล้วนดับสูญ
กล่าวได้ว่า เทพองค์ราชันคุนหลุนนั้น เป็นเพียงหนึ่งเดียวในยุคนี้ ที่ยังสามารถเยียวยารักษาเทวะขั้นปฐมภูมิได้! ประโยชน์ของเขานั้น ยิ่งกว่าโอสถเทพโบราณใด ๆ
ที่สำคัญคือ เขายังปลูกโอสถได้ด้วย พันธุ์ยาล้วนเป็นโอสถโบราณหายาก นอกจากเขาแล้ว ผู้อื่นมิอาจเพาะเลี้ยงให้รอดได้
ด้วยเหตุนี้ ต่อให้ผู้นั้นจะดับสูญไปแล้วในศึกมหาภัย ทว่าโอสถเทพหายากที่เขาทิ้งไว้ ก็ยังเป็นที่หมายปองอย่างยิ่ง
และเซียนเฒ่าคุนซาน ก็คือเฒ่าชราผู้ดูแลเขาคุนหลุนแทนในปัจจุบัน ฐานะย่อมไม่ต้องกล่าวถึง
ดังนั้น ต่อให้เสากวานอู่กำลังอารมณ์ย่ำแย่เพียงใด บัดนี้ก็กลับแจ่มใสขึ้นมาทันใด “เชิญเข้ามาเร็วเข้า!”
เซียนเฒ่าคุนซานจึงเดินทางเข้ามาอย่างไร้ผู้ขวางกั้น ตรงมายังเบื้องหน้าของเสากวานอู่
“คารวะเทพบดี”
“อย่าได้เลย! มิบังควร”
เสากวานอู่รีบพยุงเซียนเฒ่าคุนซานขึ้นทันที แล้วพาเขาไปนั่งยังที่นั่งอันทรงเกียรติ