ตอนที่ 254 อ๋องผู้สำเร็จราชการประหารตนเอง การเดิมพันครั้งยิ่งใหญ่

"ย่อยยับแล้ว!"

"เสี่ยวฝูนั่นเลี้ยงมันอยู่แน่ะ เจ้าตัวนั้นน่ะ!"

จิ่วหลีที่เพิ่งหุบปากทันรีบยกมือปิดปาก แต่ก็ยังแหงนหน้ามองเสิ่นชิงหลี

ส่วนเสิ่นชิงหลีกำลังสื่อสารกับเจ้าหม่อนน้อยอยู่

'พิษ?'

'พิษอะไร?'

ต้นหม่อนเทพบอกว่าตนเองสบายดีมาก

'เมื่อก่อนเจ้าของกินเข้าไป มีพิษผลไม้ต้องห้ามอะไรนั่น เจ้าแน่ใจนะว่าไม่เป็นไร?'

'ไม่มีเลย ลูกข้าก็ไม่เป็นไร'

เจ้าหม่อนน้อยโยกตัวน้อยๆ นึกขึ้นได้

'ผลไม้ต้องห้าม? ผลไม้สีแดงเข้มนั่นหรือ'

'ข้าไม่รู้ น่าจะใช่ เจ้าไม่ได้กิน?'

'ไม่ได้กินแน่นอน! ของนั่นเหม็นฉึ่ง'

คำพูดของเจ้าหม่อนน้อยทำให้เสิ่นชิงหลีวางใจได้สนิท

'แล้วผลไม้นั่นล่ะ?'

'ให้เจี๊ยบน้อยของเจ้าไปแล้ว'

เสิ่นชิงหลีรู้สึกปวดหัว 'เจี๊ยบน้อย?'

'ใช่ เจ้านกน้อยที่เสี่ยวเหมาชอบเลียนั่น'

เสิ่นชิงหลีละอายใจนัก เจี๊ยบอนาถาเหลือเกิน

'มันกำลังปิดด่าน เจ้าให้อาหารมันมั่วซั่วได้อย่างไร?'

'ข้าไม่ได้ให้มั่วซั่วนะ มันหิว ข้าก็ไม่มีผลไม้แล้ว เลยให้มันของนั่น'

เจ้าหม่อนน้อยระบุว่าตนเองเห็นใจช่วยเจ้าไก่นั่นแท้ๆ เหตุใดจึงว่ามันทำมั่วซั่ว?

'เจ้าบอกเองว่ามันเหม็น แต่ยังเอาให้มันกินอีก' เสิ่นชิงหลีนึกท้อใจจริงๆ

ของพิลึกในพื้นที่ของนางช่างมากมายไม่รู้จบ แถมแต่ละอย่างยังพิลึกได้โดดเด่นไม่ซ้ำใคร

'มันชอบนะ' เจ้าหม่อนน้อยยืนกรานว่าตนไม่ผิด

เสิ่นชิงหลีเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร จึงได้แต่รับรู้สถานะของเจี๊ยบ

ที่จะว่าไป เจ้าเจี๊ยบน้อยก็ดูไม่มีอะไรผิดปกติ?

"อาหลี อาหลี..."

เสิ่นชิงโม่และคนอื่นๆ มองนางอย่างเป็นห่วง

เสิ่นชิงหลีส่ายหน้ายืนยันว่าตนไม่เป็นไร

เหล่าเทพทั้งหลายที่ใจคอไม่ดีแต่ทำเป็นนิ่งสงบ อาทิ จินอู จึงค่อยวางใจ

อ๋องผู้สำเร็จราชการในยามนี้ก็เข้าใจแล้วว่า จะต้องยอมรับในความสูญเสียที่มองไม่เห็น! และความอัปยศอดสูในหลายวันที่ผ่านมาก็ไม่อาจทวงคืนได้

"ช่างเถิด" อ๋องผู้สำเร็จราชการเปลี่ยนสีหน้า กลับมามีแววเมตตาอีกครั้ง "ดูท่าข้าจะถูกเจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้นยุยง สิ่งที่เห็นก่อนหน้านี้ ก็เป็นเพียงภาพตกค้างของท่านเทพธิดาเสิ่นเท่านั้น"