เหนือทะเลมารตะวันตก ณ ถิ่นไร้ผู้คน เสิ่นชิงโม่ที่อยู่ในสภาพล่องหนเงยหน้าขึ้นมองดวงดาวกลางฟ้า มีเพียงความคิดเดียวว่า ‘น้องเล็กยังไม่กลับมาอีกหรือ?’
สิบวันแล้ว
ห่างจากเวลาที่นัดหมายไว้
ล่วงเลยไปแล้วสิบวัน
ทางฝั่งกำแพงมิตินั้น อ๋องผู้สำเร็จราชการก็กลับไปแล้ว
‘น้องเล็ก’
ดวงตาสีดำสนิทดั่งฟากฟ้าไร้แสงดาวของเสิ่นชิงโม่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง
และในเวลานี้เอง—
สายเลือดในร่างของเขาปะทุขึ้นจาง ๆ!
กลางหน้าผาก ตราประทับหงส์ดำอันลึกลับ ปรากฏขึ้นราง ๆ
ในชั่วขณะเดียวกันนั้น—
“ตาย!”
อ๋องผู้สำเร็จราชการฝ่ามือฟาดเข้าใส่เสิ่นชิงหลี!
ร่างของเสิ่นชิงหลีแตกสลายไป...
กลับถูกแรงฝ่ามือของอ๋องผู้สำเร็จราชการกลืนกินเข้าไปในมือทั้งหมด
ใบหน้าอันเปี่ยมเมตตาของจ้าวเยว่บิดเบี้ยวชั่วครู่ แล้วกลับกลายเป็นใบหน้าของซูเจิ้งจง
ตี้เอ้อและเจียหลัวน่ามาถึง ทั้งคู่ก็เห็นภาพที่เสิ่นชิงหลีถูกตบกระเด็นไปฉากหนึ่งพอดี
อย่างไรก็ตาม พวกเขาต่างก็มองออกว่ามันเป็นเพียงภาพตกค้างเท่านั้น
ใบหน้าเฒ่าของอ๋องผู้สำเร็จราชการแทบจะแตกสลาย "สารเลว! เสิ่น! ชิง! หลี—"
เสียงคำรามดังออกจากโถงศาสนาพุ่งสู่ฟากฟ้า ก้องกังวานไปทั่วทั้งโถงศาสนา กระทั่งสาวกที่อยู่ตรงจุดตัดของสองภพ รวมถึงเทพจินอูทั้งหลายยังได้ยิน
คิ้วสีทองของไท่จินกระตุกขึ้น "ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?"
"ฟังดูแล้ว เทพธิดาน้อยไม่น่าเป็นไร อ๋องอะไรนั่นดูจะมีเรื่องใหญ่"
จินอูฟังออกถึงความเดือดดาลในเสียงคำรามของอ๋องผู้สำเร็จราชการได้ ต้องถูกเทพธิดาน้อย 'เล่นงาน' ลับหลังแน่นอน
ในพริบตาเดียวกันนี้ จินอูก็สัมผัสถึงกลิ่นอายของเสิ่นชิงหลีได้แล้ว กลับมาแล้ว!
"หึ่ง!"
เบื้องหน้าเสิ่นชิงโม่ที่ล่องหนอยู่ เสิ่นชิงหลีปรากฏกายขึ้น