โอหังบ้าคลั่ง
แหวกฟ้าผ่าปฐพี
สมกับเป็นเขาจริง ๆ!
จิตใจของเสิ่นชิงหลีสั่นสะท้าน
「ฉาฉา?」
「อาหลี?」
「อาหลี! ตื่นสิ!」
เสียงเรียกด้วยความเป็นห่วงของเสิ่นตัวค่อย ๆ ดังก้องเข้ามาในห้วงจิตของเสิ่นชิงหลี
ทว่าเสิ่นชิงหลีกลับยากจะละสายตาจากดวงตาคู่นั้นตรงหน้า...
นางราวกับถูกสะกดให้นิ่งงันอยู่กับที่ ขยับเขยื้อนไม่ได้ แม้แต่จิตใจก็ไม่อาจถอนออกมา
แต่เสิ่นตัวก็สังเกตได้อย่างเฉียบไวว่า เมื่อเขาเรียกเด็กสาวว่า 「อาหลี」 นางจะมีปฏิกิริยา
ส่วนเมื่อใดที่เรียก 「ฉาฉา」 หงส์ไฟตัวน้อยก็จะพ่นน้ำลายใส่เขา...
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เสิ่นตัวก็รีบเรียกซ้ำ ๆ 「อาหลี! อาหลี! รีบตื่นเร็ว!」
เมื่อเห็นว่าเสิ่นชิงหลียังไม่ฟื้น เสิ่นตัวก็รีบประสานเคล็ดวิชา เขาประกบนิ้วทำมุทราไว้เบื้องหน้าระหว่างคิ้ว แสงทองวาดเป็นรูปร่าง ก่อนหงส์ทองคำตัวน้อยจะบินออกมาจากหว่างคิ้วของเขา
「จี๊?」เจ้าจี๊ ๆ มองจนตะลึง ถึงกับยื่นกรงเล็บออกไปหมายจะสัมผัส
เพราะหงส์ทองคำตัวน้อยนั้นสมจริงราวกับมีชีวิต ดูเหมือนตอนที่มันยังไม่โตขึ้นทุกประการ
แต่หงส์ทองคำตัวน้อยบินเข้าไปในหว่างคิ้วของเสิ่นชิงหลีแล้ว เสียงของเสิ่นตัวจึงดังก้องในห้วงจิตของนางชัดเจนยิ่งขึ้น
「อาหลี ข้าเอง อาสี่ของเจ้า」เสิ่นตัวรีบแนะนำตัว 「อย่ากังวลไป นี่คือจิตวิญญาณหงส์ของข้า ข้ามาช่วยเจ้า」
เสิ่นชิงหลีไม่มีเวลาตอบเขาแม้แต่น้อย นางเห็นเทวรูปขนาดมหึมาราวเทพผู้ศักดิ์สิทธิ์ขยับตัว เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น ปลายนิ้วสว่างดุจหยก ลูบผ่านศีรษะของนาง
เพียงชั่วพริบตา ความรู้สึกประหนึ่ง 「เซียนลูบศีรษะข้า」 พลันเกิดขึ้นราวกับสายลมวสันต์พัดโชย ทะเลญาณของนางส่งเสียงก้องหึ่ง ๆ แม้แต่มิติของนางก็คล้ายจะทะลักออกมา
กลิ่นอายเซียนเข้มข้นโอบล้อมเข้าไปในมิติของนาง เร่งให้ผลฝูซางทั้งสามผลสุกงอมในพริบตา แต่นั่นยังเป็นเพียงเรื่องรอง! สิ่งสำคัญคือเคล็ดวิชาสืบทอดเซียนสู่มารพลันโคจรขึ้นเอง