แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียว แต่แววตาดูแคลนที่นางเผยออกมา ก็มากพอจะทำให้โหลวกวานเสวี่ยโกรธจนแทบระเบิด!
"ข้าเจ้าตำหนักโอสถกระจอกงอกง่อย เจ้าน่ะไม่มีโอสถเลยด้วยซ้ำ!" โหลวกวานเสวี่ยต่อล้อต่อเถียง มือก็ยังมั่นคง เพิ่มไฟอย่างต่อเนื่อง
"เซียนระดับสูงโหลว โปรดควบคุมอารมณ์ด้วย" ไป๋เหรินเทพราชาเตือน โหลวกวานเสวี่ยก็รีบสะกดจิตใจทันที เข้าใจว่ามาถึงขั้นนี้แล้ว จะถูกเสิ่นชิงหลียั่วจนหลอมโอสถเสียหายไม่ได้เด็ดขาด
ขอเพียงนางหลอมเป็นโอสถได้! วันนี้นางก็เป็นผู้ชนะ
ต่อให้เทพธิดาคุนหลุนไม่ใช่นาง นางก็ชนะแล้ว!
เช่นนั้น ตามกฎการประลองโอสถ เสิ่นชิงหลีจึงควรต้องกล่าวคำขอขมาและชดใช้แก่นาง! แถมยังต้องเป็นแบบคุกเข่าโขกศีรษะด้วย!
คิดแล้วก็สะใจ! ภายภาคหน้าไม่ว่าเมื่อใด นางก็ใช้สิ่งนี้เหยียดหยามเสิ่นชิงหลีได้!
บุตรีของเทพองค์ราชันและนีสตรี ผู้สืบสายโลหิตเทวะขั้นปฐมภูมิทั้งสอง แล้วอย่างไร?
พรสวรรค์ล้ำเลิศ เกิดมาพร้อมเทพประจักษ์ แล้วอย่างไร?
ศาสตร์ปรุงยาล้ำสามัญ สะเทือนหมู่เทพ ณ ที่นั้น แล้วอย่างไร?
ยังไงก็ต้องคุกเข่าโขกศีรษะยอมรับผิดให้โหลวกวานเสวี่ยนาง!
แค่ข้อนี้ข้อเดียว ก็เพียงพอจะบดขยี้จิตเต๋าของเสิ่นชิงหลีได้!
ภายภาคหน้า ไม่ว่านางจะเจิดจรัสปานใด! ก็จะต้องหมองมัวเพราะเรื่องในวันนี้ จะมีปมในใจตลอดกาลไม่มีวันขจัดหาย
'เฮอะ!'
โหลวกวานเสวี่ยหัวเราะเย็นในใจไม่หยุด
ด้วยฮึกเหิมเช่นนี้ นางกลับหลอมโอสถได้ดียิ่งขึ้นเสียอีก!
หากไม่ใช่เพราะรากฐานช่วงแรกตีได้ไม่ดี บางทีอาจหลอมโอสถหลอมจิตระดับต่ำให้เป็นระดับกลางได้ แม้จะยังเทียบเทียมระดับสูงไม่ได้! ถึงอย่างนั้นก็นับว่ายอดยิ่ง เป็นโอสถชั้นดีที่รวบรวมซีอ๋องเซียนได้มากมาย