“อ้วก~”
เสียงอาเจียนของจิ่วหลีทำลายบรรยากาศโศกเศร้าลง
“อ้วก อ้วก~”
จิ่วหลีที่อาเจียนไม่หยุดแทบคลั่ง! ทั้งน่าขยะแขยง ทั้งเหม็นเน่า!
สวรรค์เอ๊ย เหตุใดของบ้าบอเช่นนี้ถึงกินยากถึงเพียงนี้! อ้วก~
จิ่วหลีอาเจียนจนมีน้ำรสเปรี้ยวไหลออกมา ยังส่งเสียงงุ้งงิ้งว่า “อาหลี เจ้าต้องเลียให้ข้าสักหน่อยนะ จี๊ ๆ”
เสิ่นชิงถง “?” ทำอะไรกันน่ะ!
จินอูขยิบตา มองลูกแมวตัวน้อยที่ยิ่งดูเล็กลงเมื่ออยู่บนปีกกายแท้ของเขา แววตาฉายความประหลาดใจ
“เจ้ากินการโจมตีนั่นเข้าไปหรือ?” จินอูถามอย่างไม่อยากเชื่อ
“ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นอะไรได้เล่า” จิ่วหลีตอบพลางอาเจียน อ๊า! ไม่ไหวแล้ว
ก่อนหน้านี้สบายเพียงใด ตอนนี้ก็ขยะแขยงเพียงนั้นจริง ๆ วันคืนสุขสบายผ่อนคลายย่อมต้องชดใช้คืนสินะ
“อ้วก~” จิ่วหลีขยะแขยงจนทนไม่ไหว น่ากลัวนัก! บนโลกนี้มีของน่าขยะแขยงเช่นนี้ได้อย่างไรกัน
จินอูอุ้มพวกเขาลงสู่พื้น แล้วกลับเข้าไปในตำหนักใหญ่ เหล่าเทพเซียนคนอื่น ๆ ย่อมเหาะตามไปอย่างรวดเร็ว รวมถึงซีหวังหมู่ด้วย
“น้องหญิง?” เสิ่นชิงถงที่ประคองน้องสาวเอ่ยเรียกอย่างระมัดระวัง แล้วก็เห็นขนตางอนของเสิ่นชิงหลีกะพริบไหวเล็กน้อยจริง ๆ
หัวใจของทุกคนพลันสั่นไหวตาม จากนั้นจึงค่อยผ่อนลมหายใจ เมื่อเห็นว่าเสิ่นชิงหลีลืมตาขึ้นแล้ว
นางยังมีชีวิตอยู่!
เห็นได้ชัดว่าสิ่งนี้สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด
“เทพธิดา!”
เหล่าเซียนแห่งคุนหลุนต่างร่ำไห้เสียงดัง
ให้ตายเถอะ! สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเมื่อครู่พวกเขาหวาดกลัวเพียงใด!
พวกเขานึกว่าผู้สืบทอดเทพราชันที่เฝ้ารอมาอย่างยากลำบากจะต้องดับสูญไปต่อหน้าต่อตาเสียแล้ว
เรื่องน่าตื่นตระหนกเช่นนี้ พวกเขาทนไม่ไหวจริง ๆ
ช่วงนี้ชีวิตของพวกเขาในคุนหลุนช่างตื่นเต้นเหลือเกิน...
“บัดซบ! เมื่อครู่ใครกัน!”