การเผชิญหน้านี้ไร้สุ้มเสียงใด มีเพียงจ้าวแห่งกระดูกหงส์—เสิ่นชิงหลี—เท่านั้นที่สัมผัสได้ถึงกระแสลมปราณอันละเอียดอ่อนที่แปรเปลี่ยนนี้ เกินทน!
ทันใดนั้นทุกคนก็ได้ยินเสียงตะโกนดังจากกู้ฉือเฮ่อ "ทุกท่าน ข้ากู้ฉือเฮ่อจะเปิดโปงเรื่องหนึ่ง เพราะข้าทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว!"
ในตอนแรกทุกคนไม่ค่อยสนใจ จนกระทั่งกู้ฉือเฮ่อพูดตามที่เสิ่นชิงหลีต้องการ
ทั่วบริเวณจึงตกตะลึง เหตุใดเจ้าหมอนี่ถึง "แปรพักตร์"?
แต่หากเขาไม่พูด ต่อให้คนส่วนใหญ่ก็คงมองไม่ออกจริง ๆ ว่าใบหน้าที่แท้จริงของซูฉาฉาเป็นเช่นไร
"ที่แท้ศิษย์น้องซูผู้ดูไร้เดียงสา กลับเป็นหญิงเจ้าเล่ห์พิษสงคอยยุแยงความสัมพันธ์แม่ลูก?"
"เป็นไปไม่ได้กระมัง นางดูไม่เหมือนคนใจร้ายเช่นนั้นนี่"
"น่าจะจริง มิฉะนั้นจะมีมารดาผู้ให้กำเนิดคนไหนทำเรื่องชั่วร้ายถึงเพียงนี้กับบุตรสาวของตน?"
ชั่วขณะหนึ่ง แววตาที่ทุกคนมองซูฉาฉาล้วนเต็มไปด้วยความพินิจและรังเกียจ
แม้แต่เผยย่านซูที่คอยปกป้องนางมาตลอด ยังมองนางด้วยแววตาสุ้มเสียง!
ใบหน้าของซูฉาฉายิ่งขาวซีดราวกับดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่แท้จริง นางแก้ตัวทั้งน้ำตานองหน้า "ข้าไม่ได้ทำ ท่านพี่ใหญ่ เชื่อข้าที ข้าไม่ได้ทำจริง ๆ..."
"เจ้ามิได้ทำหรือ?" กู้ฉือเฮ่อแสดงความสามารถพิเศษในการสร้างเรื่องจากความว่างเปล่า "เจ้าพูดต่อหน้าท่านอาจารย์ว่าท่านพี่หญิงใหญ่ไม่พอใจกับกระดูกหงส์ของนาง มีความคิดจะสละมันแล้วเริ่มฝึกใหม่
ต่อหน้าท่านพี่หญิงใหญ่ เจ้ากลับบอกว่า ท่านพี่หญิงใหญ่เป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของท่านอาจารย์ แต่ท่านอาจารย์เข้มงวดต่อนางเพียงใด ดูไม่เหมือนบุตรแท้ ๆ เลย และอื่น ๆ อีกมากมายนับไม่ถ้วน จะให้ข้าเล่าทีละเรื่องหรือไม่?"
ซูฉาฉามึนงง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดท่านพี่เล็กที่รักนางที่สุด จู่ ๆ กลับมาช่วยเสิ่นชิงหลีพูด ไม่! ต้องมีเหตุผล สืบทอดมรดกหงส์อัคคี!