แม้นี่จะเป็นผลลัพธ์ที่เสิ่นชิงหลีต้องการ แต่เมื่อเห็นกู้ฉือเฮ่อตอบรับอย่างเด็ดขาดเช่นนั้น นางก็ยังรู้สึกปรีดา!
กู้ฉือเฮ่อกล่าวต่อไปว่า "ท่านพี่หญิงใหญ่ไม่รู้ว่า ก่อนหน้านี้ข้าทำสิ่งเหล่านั้นต่อท่าน ล้วนถูกซูฉาฉาบังคับ ท่านก็รู้ นางเป็นหลานสาวของผู้อาวุโสสูงสุด หากข้าไม่ยอม ก็ไม่สามารถอยู่รอดในสำนักได้"
โยนความผิดเก่งเสียจริง!
เสิ่นชิงหลีพออกพอใจยิ่ง ใบหน้าเผยสีหน้าดั่ง "สมกับที่คาดไว้"
"ข้าก็รู้ว่าเจ้าจะไม่ทรยศข้า" เสิ่นชิงหลีมีน้ำตาคลอเบ้า
กู้ฉือเฮ่อดีใจนัก เขาก็รู้ว่าเจ้าโง่เสิ่นชิงหลีแค่หลอกหน่อยเดียวก็เชื่อ
เขาจึงฉวยโอกาสตอกย้ำทันใด "เช่นนั้นสายสืบทอดนี้..."
"เจ้าวางใจเถอะ เพียงแค่พรุ่งนี้เจ้าประจานธาตุแท้ของซูฉาฉาต่อสาธารณชน ข้าไม่ผิดคำพูดแน่" อย่างนั้นเถอะ!
เสิ่นชิงหลีในใจแค่นหัวเราะเย็นชา สำหรับกู้ฉือเฮ่อคนเจ้าเล่ห์สองหน้าเช่นนี้ ไม่จำเป็นต้องรักษาสัจจะวาจาแต่ประการใด
กู้ฉือเฮ่อกลับลังเล พูดลับหลังกับพูดต่อหน้าผู้คน มันต่างกันนัก แต่ท้ายสุดเขาก็ตัดสินใจได้
"ได้!"
กู้ฉือเฮ่อคิดในใจ เมื่อได้รับสายสืบทอดแล้ว ค่อยอธิบายแก่ทุกคนก็ยังได้
ศิษย์น้องเล็กต้องเข้าใจเหตุผลขมขื่นของเขาแน่ เพราะนางช่างใจดีมีเมตตาปานนั้น
"เช่นนั้นข้าจะรอฟังข่าวดีจากศิษย์น้อง"
เสิ่นชิงหลีกุมบ่ากู้ฉือเฮ่อ สีหน้าเปี่ยมความซาบซึ้ง ภายในแววตาวาวแสงสีม่วงจางวาบหนึ่ง
......
วันรุ่งขึ้น
การประลองมาถึงตามนัด
นี่คือวันแข่งวันสุดท้ายแล้ว
ช่วงเช้าจะคัดเอาสี่คนสุดท้าย ช่วงบ่ายคัดอันดับหนึ่งถึงสาม