อาจิ่น?
เสิ่นชิงหลีตะลึงงัน!
ก่อนหน้านี้ นางเพียงลองเสี่ยงดู จึงเก็บตี้จิ้นเข้าไปในมิติ
ไม่คิดว่าจะทำได้จริง! แต่เมื่อนางลองเก็บบิดาเข้าไปบ้าง กลับทำไม่ได้
ไม่ผิดจากที่คาด คนอื่น ๆ ก็ทำไม่ได้เช่นกัน มีเพียงตี้จิ้นเท่านั้นที่ทำได้ เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไร เสิ่นชิงหลีย่อมเข้าใจดี
แต่สถานการณ์ตรงหน้านี้ก็ยังเหนือความคาดหมายของนางอยู่ดี
จะว่าอย่างไรดีล่ะ?
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด ต้นไม้เทพฝูซางได้โอบพันตี้จิ้นไว้แล้ว! รัดเขาจนแทบกลายเป็นดักแด้ ห้อยอยู่บนต้นไม้
ดินเทพก็เป็นเช่นนี้ ราวกับตี้จิ้นกำลังได้รับการหล่อเลี้ยงจากต้นไม้และผืนดิน ราวกับถือกำเนิดจากฟ้าดิน
“ฮูหยินของซื่อจวิน”
เสียงอ่อนโยนนุ่มนวลมาจากโหวถู่ซิงจวิน
เสิ่นชิงหลีกะพริบตา มองนางอย่างไม่เข้าใจ
โหวถู่ซิงจวินที่ลุกขึ้นแล้วกลับคารวะอย่างนอบน้อม!
“เหนียงเหนียงอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย!”
เสิ่นชิงหลีรีบประคองนางไว้ นางจะรับการคารวะเช่นนี้ได้อย่างไร
แววตาของโหวถู่ซิงจวินเจือรอยยิ้ม “ท่านรับได้ ฮูหยินของซื่อจวินช่วยชีวิตข้าไว้”
“ข้าไม่ได้... ฮูหยินของซื่อจวินอะไรกัน นี่มัน...”
ไม่สิ เสิ่นชิงหลีหยุดพูด ก่อนถามอย่างครุ่นคิด “ท่านหมายถึงอาจิ่นหรือ? พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกัน”
“องค์ราชันมอบดินเทพให้ท่าน ทั้งท่านยังทำให้ดินเทพฟื้นคืนชีพได้ หากไม่ใช่ฮูหยินของซื่อจวิน แล้วจะเป็นผู้ใดเล่า?” โหวถู่ซิงจวินถามพลางยิ้ม
เสิ่นชิงหลีงุนงง นางฟังออกว่าในปากของเหนียงเหนียงโหวถู่ ซื่อจวินหมายถึงตี้จิ้น ส่วนจวิ้นหมายถึงองค์ราชัน แต่ว่า...
ดินเทพก็เป็นอาจิ่นมอบให้นาง