ในยามที่เสิ่นชิงหลีแทบจะทนไม่ไหว!
นางสัมผัสได้ว่าสายตาคู่นั้นเลื่อนออกไปแล้ว?
“หึ่ง”
ณ ส่วนลึกของตำหนักเทวะเช่นกัน มีระลอกพลังผิดปกติแผ่กระจายออกมา
ระลอกพลังสายนี้เองที่ดึงดูดสายตาอันคล้ายมีรูปร่างนั้นให้เบนไป
ทว่าระลอกพลังนี้กลับทำให้เสิ่นชิงหลีรู้สึกคุ้นเคยอยู่ลึก ๆ?
‘บิดาของอาจิ่นหรือ?’
สถานที่แห่งนี้ยังทำให้ผู้พิทักษ์ตำหนักเทวะผู้แข็งแกร่งผู้นั้นระแวดระวังถึงเพียงนี้!
คงเป็นจวิ้นกระมัง?
เขาฟื้นคืนชีพแล้ว แต่ยังปิดด่านอยู่ ใกล้จะออกจากการปิดด่านแล้วหรือ?
เสิ่นชิงหลีไม่แน่ใจ จึงตัดสินใจไปดู
เพียงชั่วครู่ นางก็สัมผัสได้แล้วว่าจิ่วหลีกำลังจ้องจี๊ ๆ ด้วยความอยากกินน้ำลายสอ
“เจ้าหอมเหลือเกิน ข้า...”
จิ่วหลีเพิ่งจะพูดว่าอยากเลียสักที ก็ถูกเสิ่นชิงหลีคว้าตัวออกมาเสียแล้ว
จิ่วหลีส่งกระแสจิตอย่างหดหู่ “ให้ข้าอยู่ต่ออีกสักครู่ไม่ได้หรือ?”
“จี๊ ๆ กำลังปิดด่าน เจ้าไปรบกวนมันทำไม?” เสิ่นชิงหลีดึงหูเตือน “มันใกล้จะโตเต็มวัยแล้ว ช่วยข้าได้มาก หากเจ้ายังกล้ารบกวนมันอีก ข้าจะเอาเจ้า...เอาเจ้า...ส่งให้อาจิ่นจัดการ”
เสิ่นชิงหลีคิดวิธีลงโทษไม่ออก ในที่สุดก็คิดได้ว่าจิ่วหลีมักจะหวาดกลัวตี้จิ้น คอยประจบประแจงอย่างระมัดระวังอยู่เสมอ
“แง!”
จิ่วหลีร้องไห้ออกมาทันที!
เสิ่นชิงหลีถอนหายใจโล่งอก “รู้จักกลัวแล้วสินะ ทำตัวดี ๆ ล่ะ อย่างมากข้าจะให้เจ้าเลียต้นกำเนิดมาร เจ้าเองก็ว่ากลิ่นเขาหอมมิใช่หรือ? รอเขาขึ้นมาแล้ว เจ้าค่อยไปเลีย”
“เขาไม่หอมเท่าจี๊ ๆ”
เมื่อครู่จิ่วหลีได้กลิ่นแล้ว จี๊ ๆ หอมกว่ามาก!