"เทพยนตร์" สามวันสุดท้าย บรรดาเซียนเทพเรียกได้ว่า "เต็มมือกลับลำ"
แม้ครึ่งทางสำนักตะวันตกจะเข้ามาก่อกวน ก็ไม่กระทบความสนใจของเหล่าเทพเซียน
เพราะเสิ่นคว่อนิ่งหนัก ปล่อยให้กระจายงานแล้วค่อยประกาศเทวโองการ
ก่อนประกาศเทวโองการ ไท่จินตกตะลึง "พวกเซียนน้อยอายุต่ำกว่าพันปีเปิดศึกศาสนา?"
"พวกเซียนน้อยจิกกัดกันเอง ถึงขั้นเรียกศึกศาสนา?" จินอูโดนจิ่วหลีสอนเสีย แต่พูดจบก็แก้ตัวกับเสิ่นชิงหลี "อาหลีไม่ใช่พวกจิกกัดนะ"
"งั้นก็เป็นผลดีกับเรา!" ไท่ซั่งตาเฒ่าเป็นประกาย "องค์ราชัน ช่างเจ้าเล่ห์นัก เชี่ย พระน้อยนั่นมิใช่คู่มือท่านเลย"
เสิ่นคว่อ "……เขาก็ไม่โง่หรอก เขารับข้อนี้แต่กฎศึกศาสนา พวกนั้นกำหนด"
"อาหลีเราฝีมืออยู่ตรงนี้! กฎอะไรก็ไร้ความหมาย" ไท่จินมั่นใจนัก "แต่ศึกศาสนา ต้องเป็นการประลองความเข้าใจต่างกันระหว่างพิภพใช่ไหม เด็กหนุ่มส่วนใหญ่ยังไม่มีความเข้าใจลึกซึ้ง จะตัดสินแพ้ชนะอย่างไร?"
"รายละเอียดพวกเขาจะเสนอ แต่เราก็ให้พวกนั้นกำหนดทั้งหมดไม่ได้" เสิ่นคว่อนับว่าคิดไว้แล้ว "ศึกศาสนาครั้งนี้ หนูหลิวเมิ่งเป็นหัวหน้าทีม อาหลีช่วย"
"ข้าหรือ!" หลิวเมิ่งประหลาดใจ นางว่าแล้วว่าทำไมประชุมใหญ่ถึงให้นางมาได้ ที่แท้มีภาระหนัก!
"ใช่ เจ้า" เสิ่นคว่อมองนาง "อาหลีเรา ฝากเจ้าดูแล"
"จัดให้!" หลิวเมิ่งตบอกพลางว่า "เจ็ด เอ่อ องค์ราชันสบายใจ ข้าคุ้มครองศิษย์น้องเล็กแน่!"