"เคร้ง"
"เคร้ง……"
จอกสุราตกกระจัดกระจายทั่วพื้น แสดงถึงความตกตะลึงของเหล่าเทพและเซียนทั้งปวง!
เรื่องนี้มันใหญ่เกินไป! เกินจะรับได้เสียแล้ว……
ทว่าชางเผยยังกล่าวต่อไป "อาจารย์คือผู้ที่ถ่ายทอดวิชาและสั่งสอนศิษย์ จึงนับว่าเป็นผู้อาวุโสที่แท้จริง อาหลี ความรู้สึกของเจ้าที่มีต่อเขาเป็นเพียงความเคารพเลื่อมใส การพึ่งพิงโดยไม่รู้ตัวนั้นไม่ควรเป็นความรู้สึกชู้สาว"
นับตั้งแต่กลับคืนสู่สถานะเดิม เขาก็ได้ใคร่ครวญอย่างละเอียดแล้ว
ในมุมมองของเขา แม้ระหว่างเขาและเสิ่นชิงหลีจะมีปัญหา
แต่จากประสบการณ์ร่วมกันของพวกเขา พวกเขาต่างหากที่ควรเป็นรักแรกอันเบ่งบาน มีใจผูกพัน
"อาหลี ที่แดนอายุวัฒนะ ข้ายอมรับว่าทำไม่ถูกต้อง แต่..."
"หุบปากเถอะเจ้าคนแก่!" จิ่วหลีอดรนทนไม่ไหว!
"ศิษย์อาจารย์บ้าบออะไร? เจ้าเคยเห็นพวกเขาคำนับอาจารย์หรือไม่ ถึงได้เอาแต่พ่นคำไร้สาระออกมา!"
"เจ้ายังเป็นบัณฑิตอยู่หรือ? คำพูดของเจ้าควรยึดตามความจริงมิใช่หรือ?"
"ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เจ้ากลับเอาแต่พล่ามไม่หยุด! ข้าจะบอกให้นะ! อาหลีกับตี้จิ้นของเราน่ะ คือคู่ที่ฟ้าลิขิต!"
จิ่วหลีเท้าเอวระบายอารมณ์ไม่หยุด น้องเล็กจิ่วยิงที่กำลังกินอาหารอยู่รู้สึกศรัทธายิ่งนัก! ไอ้ฝั่งตรงข้ามนั่น มันสัมผัสได้ว่าเป็นตัวเก่งกาจสักอย่าง ด้วยร่างแคระของท่านพี่ คงถูกเตะปลิวกระเด็น
ไม่ใช่หรือไง เจ้านั่นกำลังจ้องมองท่านพี่อยู่!
จิ่วยิงย่อร่างเล็กลงทันทีเพื่อลดตัวตน
แววตาเย็นชาของชางเผยจับจ้องไปที่จิ่วหลี!
ก็เจ้าสัตว์อ้วนตัวนี้เอง พูดจาทิ่มแทงใจผู้คน! ควรจะกำจัดมันตั้งแต่ตอนนั้น
"เจ้าสัตว์น้อย อวดดียิ่งนัก!"