“เจ้าถูกพิษจริง ๆ!”
จงหมิงหลานจับข้อมือเขาไว้ กลิ่นอายเทพหงส์เพลิงสายหนึ่งแทรกซึมเข้าสู่ร่างของเขา
เสิ่นคว่อกลับคว้ามือนางไว้ เสียงแหบพร่า “ไม่เป็นไร เจ้าออกไปก่อน”
“ออกไปอะไรเล่า เจ้าเป็นถึงขั้นนี้แล้ว” จงหมิงหลานขมวดคิ้ว “เจ้าทำให้น้อยน่ารักร้อนใจแทบแย่แล้ว”
“ข้า...”
“อย่าเพิ่งพูด”
จงหมิงหลานหลับตาลง มือยังคงจับชีพจรของเสิ่นคว่อไว้ ก่อนแผ่กลิ่นอายหยางแห่งเพลิงเทพเข้าไป ทว่ามิได้บุกตะลุยอย่างบุ่มบ่าม!
เพลิงเทพของนางพุ่งเข้าโจมตีเส้นใยสีเขียวคล้ำที่พันเกี่ยวอยู่กับแหล่งเทวะ กระดูกและเลือดเนื้อของเสิ่นคว่อ ทุกแห่งที่ผ่านไปกลับเผาผลาญและทำลายมันได้จริง ๆ!
เพียงแต่...
เสิ่นคว่อร้อนมาก
“ข้าจัดการเอง”
“ช้าเกินไป”
จงหมิงหลานรำคาญที่เสิ่นคว่อคอยเกะกะ จึงกดเขาลงกับพื้นเสียเลย
มือของนางไม่ได้จับชีพจรเขาอีกต่อไป แต่กดลงบนอกแทน
กลิ่นอายเทพไหลทะลักเข้าสู่ร่างไม่ขาดสาย โดยมีชีพจรหัวใจของเขาเป็นศูนย์กลาง ก่อนแผ่กระจายไปทั่ว
“...”
เสิ่นคว่อที่ถูกบังคับให้นอนลง มองจงหมิงหลานซึ่งอยู่ใกล้เพียงคืบ แววตาแฝงความจนใจอยู่ราง ๆ
ในจังหวะนั้นเอง จงหมิงหลานลืมตาขึ้น “เหตุใดถึงเผาไม่หมดเสียที?”
ทั้งที่นางเผาผลาญมันได้ แต่พวกมันกลับมีไม่ขาดสาย? มาจากไหนกัน!
น้อยน่ารักอยู่ที่คุนหลุนทั้งคน ย่อมไม่มีทางปล่อยให้อีกฝ่ายวางยาพิษต้นกำเนิดของเขาอีกแน่!
“จงหมิงหลาน”
“หืม?”
จงหมิงหลานเลิกคิ้ว เรียกก็เรียกไปสิ จะเรียกชื่อเต็มทำไม?
“เจ้าเป็นเช่นนี้อยู่เสมอ”
“อะไร?”
จงหมิงหลานไม่เข้าใจเลยสักนิด!
แล้วตัวนางก็ถูกพลิกกลับมา
เสิ่นคว่อโอบเอวนางแล้วพลิกตัวนางเข้าหาเขาโดยตรง
จงหมิงหลานที่เผลอโอบไหล่เขาไว้จึงเพิ่งรู้ตัวว่าบรรยากาศชวนให้ใจเต้นเพียงใด
นางเข้าใจความหมายของเสิ่นคว่อผิดไปทันที “ข้าไม่ได้ฉวยโอกาสล่วงเกินเจ้า ข้า...เจ้าทำอะไร?”