จินอูหันกลับมา แล้วก็เห็นเสิ่นจิ้งพร้อมกับเสิ่นชิงถง
ผู้ที่ตามเสิ่นจิ้งมาด้วยคือเสิ่นชิงโม่
“บรรพชน ท่านสาม...”
เสิ่นชิงถงไม่ค่อยเข้าใจนัก น้องเล็กเป็นคนที่มีสิทธิ์รู้ความเป็นไปของท่านอาเจ็ดมากที่สุด
“ช่วงนี้ท่านอาสี่กับท่านสามจับพวกโจรชั้นต่ำได้ไม่น้อย” เสิ่นจิ้งกล่าวพลางคารวะจินอู “หลังจากสอบสวนก็พบว่าคนเหล่านี้พยายามลอบเข้าไปในเขตชั้นในของตำหนักหงส์อัคคีมาโดยตลอด
“หนึ่งในนั้นมีคนที่ฐานะสูงอยู่บ้าง สารภาพว่าพวกเขาคิดจะใช้เหลาชีข่มขู่อาหลี เพื่อบีบให้อาหลีเข้าร่วมกับพวกเขา อีกทั้งทันทีที่สารภาพไปได้เพียงครึ่งเดียว เขาก็สลายกลายเป็นควันสีเขียว พวกเราปะติดปะต่อเรื่องนี้ขึ้นจากผลการสอบสวนทั้งหมด”
“เจ้ากังวลว่าหากบอกข่าวนี้แก่อาหลี นางจะถูกพวกนั้นใช้ประโยชน์ใช่หรือไม่?” จินอูสรุปถาม
เสิ่นจิ้งพยักหน้า “นี่ไม่ใช่สิ่งที่เหลาชีอยากเห็นอย่างแน่นอน”
“แต่หากท่านอาเจ็ดเป็นอะไรไป น้องเล็กต้องรับไม่ไหวแน่!”
เสิ่นชิงถงรู้ดีว่า สำหรับน้องเล็กแล้ว ท่านอาเจ็ดผู้เป็นบิดาอาจสำคัญยิ่งกว่าความถูกผิดเสียอีก!
“แต่ถ้าอาหลีเป็นอะไรไปเพราะเขา เหลาชีก็รับไม่ไหวเหมือนกัน” เสียงของเสิ่นตัวดังขึ้น
เขารู้จักนิสัยน้องชายคนเล็กของตนดีเกินกว่าใคร! ที่จริงแล้วอีกฝ่ายไม่อยากยุ่งกับเรื่องใดทั้งนั้น และกลัวความยุ่งยากที่สุด
เมื่อก่อนก็เป็นเช่นนั้น แต่ตั้งแต่พาอาหลีกลับมา ทุกสิ่งของอาหลีก็คือทุกสิ่งของเขา ยิ่งไปกว่านั้น...
“ข้าเชื่อเหลาชี” เสิ่นตัวมองไปยังตำหนัก “เขาจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นอะไรไป”
น้องชายคนเล็กผู้นี้เคยพูดกับเขาว่า “จะไม่มีผู้ใดหรือสิ่งใดทำให้ข้าจากอาหลีไปได้อีก”