ทุกคนใต้เวทีเซวียนเงียบกริบ ต่างสงบนิ่งมองดูเสิ่นชิงหลีที่ทั้งงดงามและน่าสะพรึงกลัว
พวกที่ขี้ขลาดหน่อยยังอดตัวสั่นสะท้านไม่ได้
“คงเจ็บน่าดู”
เสิ่นชิงหลียังถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ฟังแล้วคนได้แต่รู้สึกหนังศีรษะชาไปถึงขั้วสมอง
ซูฉาฉาคนจะสลบเพราะความเจ็บอยู่แล้ว
“มา กินยาเม็ดนี้”
เสิ่นชิงหลีป้อนยารักษาแผลดีที่สุดให้ซูฉาฉา
“เจ้าโชคดีกว่าข้า แม่ข้าไม่เคยป้อนยาให้ข้าเลย ใช้วิธีดึงแข็งๆ”
“เจ้าอดทนหน่อยนะ ยังเหลืออีกสองร้อยห้าชิ้น”
ระหว่างที่เสิ่นชิงหลีเล่าข้อเท็จจริงอยู่ ในที่สุดซูเจิ้งจงก็เหยียบอากาศมา
“เสิ่นชิงหลี!”
ซูเจิ้งจงที่เห็นภาพบนเวทีเซวียนชัดๆ เคราและผมตั้งฟูขึ้นด้วยความโกรธ
เสิ่นคว่อกลัวว่าเขาจะทำร้ายเสิ่นชิงหลี จึงทะยานขึ้นฟ้าขวางหน้าเขาไว้
แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เสิ่นชิงหลีต้องการ…
นางมองซูเจิ้งจงที่โกรธจนผมตั้งฟู "ผู้อาวุโสสูงสุดจะขวางข้าหรือ"
"อาหลี เจ้าระบายอารมณ์แล้ว ควรหยุดได้แล้ว" ไป๋เหรินซานเอ่ยปาก
จ้าวเยว่สะกดกลั้นแรงกระตุ้นที่อยากบีบเสิ่นชิงหลีให้ตาย แล้วก็เอ่ยปากเช่นกัน "ถูกต้อง เจ้าดึงไปหนึ่งชิ้นแล้ว แค่นี้ก็พอ กระดูกพวกนี้ก็ไร้ประโยชน์กับเจ้าแล้ว"
"ทำไมจะไร้ประโยชน์" เสิ่นชิงหลีใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเลือดที่ติดกระดูก "ลำบากเจ้าจริงๆ ต้องแช่อยู่ในเลือดสกปรกพรรค์นี้นานขนาดนี้"
"อาหลี..."
"ชู่ว"
เสิ่นชิงหลียกนิ้วชี้ขึ้นมาที่ริมฝีปาก ทำท่าให้เงียบ หันไปทางสำนักปี้ยวี่
"ถ้าข้าไม่เอาคืนไป แล้วจะเอาสืบทอดอีกสามสายมาให้พวกเจ้าได้อย่างไร"