"เป็นถึงหัตถ์ปฐมกาลศักดิ์สิทธิ์"
ในใจของผู้นำหุบเขาโอสถสั่นสะท้าน นี่คือหัตถ์ปฐมกาลศักดิ์สิทธิ์ที่ปรากฏในตำราโบราณของหุบเขา เป็นวิชาเทพที่แม้แต่บรรพชนของเขายังเสาะหามาทั้งชีวิตแต่ไม่เคยพบ สาบสูญไปนานแล้ว ได้ชื่อว่าเป็นเทววิทยาที่ชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนชีพได้
แต่จะเป็นไปได้อย่างไร?
ผู้นำหุบเขาโอสถจ้องเขม็ง...
จนเขาได้เห็นกับตาว่า ด้วยการรักษาของเสิ่นชิงหลี หลิวเมิ่งที่ตายไปแล้วฟื้นคืนชีพขึ้นมาจริง ๆ
เขาจะต้องเชิญผู้นี้กลับหุบเขาไปเป็นบรรพชน! ผู้นี้ เป็นยิ่งกว่าบรรพชนเสียอีก!
"เรียบร้อยแล้ว"
เสิ่นชิงหลีที่อ่อนแรงส่งหลิวเมิ่งให้จีว่านซิงกับผู้อาวุโสทั้งสาม นางจึงหันร่าง เหาะขึ้นเวที!
บนเวที เผยย่านซูปักหลักอยู่ก่อนแล้ว แต่เสิ่นชิงหลีเพิ่งหย่อนเท้าลง เขากลับกล่าวว่า "ข้ายอมแพ้"
เขามองออกว่าเสิ่นชิงหลีใช้พลังเซียนจนหมดสิ้นเพื่อช่วยหลิวเมิ่ง หากเขาสู้ต่อ ก็ชนะอย่างไร้เกียรติ
"ท่านพี่ใหญ่?" ซูฉาฉาใบหน้าซีดเซียว นางนึกว่าตนไม่ต้องประมือกับเสิ่นชิงหลีแล้ว จะได้ที่หนึ่งโดยตรงเสียอีก เพราะนางเชื่อว่าเผยย่านซูจะช่วยให้นางสำเร็จ
แต่เผยย่านซูกลับยอมแพ้ต่อเสิ่นชิงหลีโดยไม่สู้
ทูตเซียนเองก็ไม่ทัดทาน "ดี เช่นนั้นก็—"
"ไม่ต้องรอถึงค่ำนี้" เสิ่นชิงหลีหันไปทางสำนักปี้ยวี่ "ซูฉาฉา ขึ้นมาเถิด"
ซูฉาฉาสะท้านทั่วร่าง จ้องเสิ่นชิงหลีตาเขม็ง คิดถึงไม้ตายต่าง ๆ ที่ตนมีอยู่ ก็คลายใจขึ้นบ้าง
เสิ่นชิงหลีรนหาที่ตายเอง งั้นก็สนองนาง! จะได้ไม่ต้องหวาดหวั่นอีก
"ท่านพี่หญิงใหญ่บัญชา ฉาฉาไม่กล้าขัด"
ซูฉาฉาลอยตัวขึ้นกลางอากาศ ชุดประจำสำนักสีจันทร์กระจ่างพลิ้วสะบัดดุจกลีบบัวขาวบาน
สำนักเทียนซิงไม่มีชุดสำนัก ทว่าอาภรณ์ม่วงครามของเสิ่นชิงหลียืนตระหง่านอยู่ ณ ที่นั้น พลันบังเกิดไอสง่างามเยือกเย็นและหยิ่งยโสทะยานฟ้า