“เปิด!”
เสิ่นชิงหลีเร่งเร้าไอปฐมกำเนิดของซูฉาฉา เปิดใช้เทพญาณกลืนกิน
ทุกการกระทำล้วนมีผลลัพธ์ตามมา ดั่งบุพเพนิมิตไว้ ผลจากอดีตย่อมมีเหตุ
ฉินซู่หนี่ว์เพื่อแย่งชิงเทพญาณของจงหมิงหลาน ปลดเปลื้องชะตาบุตรสาวจากเทวะไร้ค่า จึงตั้งแต่น้อยบังคับให้เสิ่นชิงหลีกับบุตรสาวหลอมรวมโลหิตและกระดูกร่วมกัน! ถึงขั้นฝังทิพยกระดูกของเสิ่นชิงหลีเข้าร่างบุตรสาว ก็เพื่อชิงเทวภาวะอันเป็นของเสิ่นชิงหลี
บัดนี้ ฉินซู่หนี่ว์ทุ่มเทแหล่งเทวะทั้งหมด! หวังให้บุตรสาวปลุกเทพญาณแห่งอสรพิษเสวียนอู่ แต่ผลลัพธ์กลับหลั่งไหลเข้าเรือนร่างเสิ่นชิงหลีสิ้น
“ซี้~”
แหล่งเทวะแห่งอสรพิษเสวียนอู่อันเปี่ยมล้น ไหลบ่าไม่ขาดสายผ่านสะพานชะตากรรม ถ่ายทอดเข้าสู่กายเทพของเสิ่นชิงหลี
แรกเริ่ม นางมิได้กลืนกินรวดเร็วนัก ฉินซู่หนี่ว์จึงไม่ทันรู้สึกผิดสังเกต
เหตุสำคัญคือฉินซู่หนี่ว์มิเคยคาดคิดว่าเสิ่นชิงหลีจะกลืนกินแหล่งเทวะของนางได้!
เพราะอย่างไรเสียพวกนางก็มิใช่แม่ลูกแท้ แม้แต่ไอปฐมกำเนิดก็ต่างกัน จะดูดซับได้อย่างไร?
ดังนั้น เมื่อฉินซู่หนี่ว์รู้สึกผิดปกติ นางก็ทุ่มเทแหล่งเทวะทั้งหมดจนหมดสิ้นแล้ว
“ปี้เหลียน เจ้ารู้สึกอย่างไร? ยังทนได้หรือไม่” ฉินซู่หนี่ว์เอ่ยถามอย่างอ่อนโยน
คำถามดุจสายลมอ่อนและละอองฝน แทรกซึมเข้าสู่ห้วงสมองของปี้เหลียน กลับทำให้นางรู้สึกฉงน
“ท่านแม่ ข้าสบายดี ท่านอย่าได้กังวล โปรดส่งผ่านมาเถิด” ปี้เหลียนกล่าว
ฉินซู่หนี่ว์ชะงักไปชั่วครู่ แล้วจึงพินิจทะเลญาณของปี้เหลียนอย่างถี่ถ้วนทันที
ก่อนหน้านี้นางไม่กล้าทำเช่นนั้น เกรงจะกระทบการดูดซับของปี้เหลียน