เมื่อเห็นเสิ่นชิงหลียังไม่ลงมือเสียที ไท่ซั่งผู้เฒ่าก็เร่งว่า “จักรพรรดิหนุ่มน้อย เจ้าเอาโอสถหลอมจิตเม็ดนั้นป้อนนางก่อนดีหรือไม่?”
“ไม่ต้องรีบ” เสิ่นชิงหลีมีความคิดอื่น
แต่ไท่ซั่งผู้เฒ่าร้อนใจแทบแย่ ดินเทพกำลังจะสลายแล้ว ยังไม่รีบอีกหรือ?
เสิ่นชิงหลีกลับหยิบเตาหลอมดินเทพออกมา ไท่ซั่งผู้เฒ่าชะงัก “จะหลอมโอสถชนิดอื่นตอนนี้หรือ? เช่นนั้นก็... ”
ถ้อยคำที่เหลือถูกการกระทำของเสิ่นชิงหลีขัดขึ้น นางเร่งพลังเตาหลอมดินเทพ แล้วกลับถ่ายเทแหล่งเทวะให้โหวถู่ซิงจวินโดยตรง!
“นี่คือ... เตาหลอมดินเทพ?” ไท่ซั่งผู้เฒ่าซึ่งเพ่งพินิจเตาอยู่ ในที่สุดก็จำได้ ทว่าเขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เพราะตนเองก็มีเตาหลอมดินเทพอยู่ใบหนึ่ง มิน่าเล่าก่อนหน้านี้จึงรู้สึกคุ้นตา
แต่เตาหลอมดินเทพของเขาไม่มีต้นกำเนิดของโหวถู่ซิงจวิน...
ของจักรพรรดิหนุ่มเสิ่นกลับมี แถมยังมีอยู่มากมาย! ดูแสงเทวะที่หลั่งไหลไม่ขาดสายสิ ไท่ซั่งผู้เฒ่ากับเทพองค์ราชันไท่จินที่อยู่ข้าง ๆ ต่างตะลึงไปแล้ว!
ผ่านไปครู่ใหญ่ ไท่จินก็หันขวับไปมองเสี่ยวเหมาที่หมอบอยู่ข้างเตียง เท้าคางจ้องมองโหวถู่เหนียงเหนียงอยู่ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้! ท่านซื่อจวินให้จักรพรรดิหนุ่มเสิ่นมาที่นี่ เพราะมีภารกิจพิเศษ!
แม้ท่านซื่อจวินยังไม่ได้กลับตำหนักเทวะ แต่ก็ไม่ลืมภาระอันหนักอึ้งที่แบกรับไว้!
ดีเหลือเกิน!
เทพองค์ราชันไท่จินผู้มีรูปลักษณ์เป็นชายวัยกลางคนรู้สึกทั้งปวดใจและยินดี แววตาก็ดูใสกระจ่างและอ่อนเยาว์ขึ้นมาก
ก่อนหน้านี้เขานึกว่าท่านซื่อจวินเอาแต่ใจ ทำตามความชอบของตน...
ไม่คิดเลยว่าที่แท้ท่านยังห่วงใยเหล่าเทพในตำหนักเทวะ ถึงได้เชิญจักรพรรดิหนุ่มเสิ่นกลับมาช่วยชีวิตพวกเขา!
“แคร็ก!”
เสียงแตกดังใสพลันระเบิดขึ้น!
ดึงสติไท่ซั่งผู้เฒ่าที่กำลังงุนงงกับไท่จินกลับคืนมา