“ฟู่——”
ซูฉาฉากระอักเลือดสด คำรามออกมา ดวงตากลมดำขลับขับใบหน้าดำคล้ำ เป็นภาพที่ช่างเข้ากันดีจริง ๆ
นางจ้องเขม็งไปที่เสิ่นชิงหลีซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า “เจ้า เจ้าเอามรดกตกทอดของเซียนหญิงอัคนีหงส์ ให้กับไก่ตัวนี้ทั้งหมดเลยรึ”
“จี๊!” ลูกเจี๊ยบตัวน้อยไม่พอใจ เจ้าต่างหากที่เป็นไก่! ทั้งตระกูลเจ้าก็เป็นไก่! มันคือนกหงส์เพลิงนะ!
แต่เสิ่นชิงหลีกลับไม่ไว้หน้ามัน “ใช่แล้ว มรดกตกทอดที่ข้าได้มา ข้าอยากให้ใครก็ให้ จะให้ไก่สักตัว แล้วมันผิดตรงไหน ข้าพอใจ”
“ทำแบบนี้ก็ได้รึ!” ผู้คนโดยรอบแตกตื่น!
พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่า มรดกตกทอดที่ได้รับมาจากเขาเซียน จะสามารถส่งต่อให้ผู้อื่นได้!
แต่ก็นั่นแหละ ใครมันจะเอาวาสนาของตัวเองไปให้คนอื่นเล่า ไม่ใช่คนโง่เขลาเบาปัญญาหรอกหรือ
ทว่ากรณีของเสิ่นชิงหลีนั้นไม่เหมือนใคร นางไร้ค่าแล้ว ดังนั้นการที่นางจะยกมรดกตกทอดให้ผู้อื่น ก็ดูจะไม่มีอะไรผิดแปลก
เสิ่นชิงหลียังคงยิ้มแย้ม มองไปที่ไป๋เหรินซาน จ้าวเยว่ ไป่หลี่ฉงถง และกู้ฉือเฮ่อ “ประหลาดใจกันหรือไม่”
สีหน้าของทั้งสี่คน ล้วนปรวนแปรเปลี่ยนไปในระดับที่แตกต่างกัน...
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาได้ยินเสิ่นชิงหลีกล่าวว่า “แต่เดิมมรดกตกทอดส่วนนี้ ข้าสามารถมอบให้พวกเจ้าได้”
สำหรับคนที่เต็มไปด้วยความละโมบเช่นนี้ สิ่งใดเล่าจะทำให้พวกเขาเจ็บปวดที่สุด
ย่อมต้องเป็นสมบัติล้ำค่าที่ควรจะตกถึงมือ แต่กลับหายวับไปต่อหน้าต่อตา
ช่างเจ็บปวดเสียจริง!
เสิ่นชิงหลีลูบไล้ลูกเจี๊ยบตัวน้อยที่หดตัวอยู่ในอุ้งมือนาง มันนุ่มฟู ลูบไล้ได้นิ่มมือดีจริง
นางหรี่ตาทั้งคู่ลงอย่างรื่นรมย์ ดุจดังบุปผาหยิงฮวาบานสะพรั่งในรัตติกาล ดูราวจะสูงส่งไร้มลทิน แต่ก็แฝงไว้ด้วยความมืดมิดเป็นที่สุด
“หากเมื่อตอนที่ข้าจุดจิตวิญญาณหงส์ระเบิดตนเอง พวกเจ้าสำนึกได้ว่าทำผิด แล้วมาขอขมา ช่วยข้ากลับมาจากปากทางปรโลก สิ่งนี้ก็ควรเป็นของพวกเจ้า” เสิ่นชิงหลีคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “แต่พวกเจ้ากลับไม่ทำ กลับเห็นว่าข้ายิ่งไร้ค่า ยิ่งไม่คู่ควรแก่การใส่ใจ”