เสิ่นชิงหลีใจหายวาบ!
แต่ชั่วพริบตาถัดมา——
“เป็นข้าเอง”
เสียงที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหูดังขึ้น
เสิ่นชิงหลีเงยหน้าขึ้นด้วยความตะลึง ใบหน้าที่คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่งก็ปรากฏแก่สายตาจริง ๆ
ท่วงท่าดุดันอำมหิต แววตาชั่วร้ายบ้าระห่ำ ดั่งประหนึ่งจ้าวแห่งวิถีสูงสุดที่กุมเทพมารฟ้าดิน
คำว่า “ท่านอาจารย์” แทบจะหลุดออกจากปากอยู่แล้ว……
แต่เขากลับเรียก “พี่สาว”
ไม่รู้ว่าตาฝาดไปหรือไม่
เพียงชั่วขณะนั้น ร่างของจ้าวแห่งวิถีสูงสุดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจเบื้องหน้า
ยังไม่ทันกะพริบตา ก็กลับกลายเป็นชายหนุ่มรูปงามสง่า ดุจต้นหยกต้องลมวสันต์
เสิ่นชิงหลีตาเบิกกว้างด้วยความงุนงง “……อาจิ่น?”
“เป็นข้าเอง” เขากล่าว
เสิ่นชิงหลีกระพริบตาถี่ ๆ แล้วมองอีกครั้ง!
เป็นชายหนุ่มรูปงามสง่าผู้นั้นจริง ๆ เพียงแต่ตัวสูงขึ้น โครงหน้าเด่นชัดขึ้นกว่าเดิม
ความอ่อนเยาว์ที่เคยมีจางหายไป หลงเหลือเพียงความสง่างามสูงโปร่ง กิริยาท่วงท่าผุดผ่องดั่งแมกไม้ต้องลม
เย็นชาน้อยกว่าบิดาของนาง แต่กลับแฝงไว้ด้วยความหยิ่งทะนงของวัยหนุ่ม ราวกับหยกงามที่สลักเสลา
หากไม่ใช่เพราะกลิ่นอายที่ไม่ถูกต้อง……
ก็คงจะเป็นท่านอาจารย์ของนางตัวจริงไปแล้ว
นี่ยังไม่ใช่พ่อลูกกันอีกหรือ?
“เจ้ากับท่านอาจารย์ของข้า เทพศักดิ์สิทธิ์ไท่อี มีความสัมพันธ์อะไรกันแน่?”
เสิ่นชิงหลีถามออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด สองคนนี้ต้องมีสายเลือดเกี่ยวข้องกันแน่ จะบังเอิญมีหน้าตาเหมือนกันไม่ได้หรอก
“ใครน่ะ!” จู่ ๆ ก็มีเสียงตวาดดังขึ้น
เสิ่นชิงหลีเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า นางติดตามท่านพี่หญิงใหญ่มา!
ตี้จิ้นดึงนางหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน——
ท่ามกลางความมืดมิดยามราตรีเบื้องหน้า แสงเรืองรองชั้นหนึ่งกระจายออกมา หลิ่วหยวนหงเดินออกมาจากแสงนั้น