เสิ่นชิงหลีตั้งใจเรียกเขากลับมาถามให้รู้เรื่อง แต่กลับไร้ผู้ใดตอบรับ
ดังนั้นเมื่อเสิ่นคว่อขึ้นมา สิ่งที่เห็นจึงเป็นเสิ่นชิงหลีที่ดูคล้ายทั้งอับอายและกราดเกรี้ยว
“เกิดอันใดขึ้น?” เสิ่นคว่อขมวดคิ้วถาม “เจ้านั่นรังแกเจ้าหรือ?”
“ไม่ใช่” เสิ่นชิงหลีปรับอารมณ์เล็กน้อยแล้วย้อนถาม “ท่านพ่อ สหายผู้นั้นของท่าน เป็นสหายที่จริงใจหรือไม่?”
เสิ่นคว่อชะงักงัน “…ย่อมเป็นเช่นนั้น เหตุใดเจ้าถึงถาม?”
หากไม่จริงใจ เขาก็ไม่คิดคบหาด้วยหรอก
“ไร้สิ่งใด” เสิ่นชิงหลีมองไปทางที่เจ้าเด็กเหลือขอจากไป “สหายผู้นั้นของท่านคงต้องปวดหัวแล้ว”
เสิ่นคว่อเข้าใจในฉับพลัน เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง “ถูกต้อง”
เสิ่นชิงหลีสูดลมหายใจลึก ยิ่งมั่นใจว่าเจ้าเด็กเหลือขอพูดจาเหลวไหล! แล้วก็ไม่คิดมากอีก
“ยังมีอีกเรื่อง” เสิ่นคว่อกล่าว
“สิ่งใด?” เสิ่นชิงหลีหันกลับมา
“สำนักเทียนซิงที่เจ้าเข้าร่วม ไม่ธรรมดา”
“?” เสิ่นชิงหลีไม่ได้รู้สึกเลยว่ามันไม่ธรรมดาตรงไหน!
หากมันไม่ธรรมดาจริง ชาติก่อนมันจะแหลกสลายอยู่หน้าประตูสำนักปี้ยวี่ได้อย่างไร?
ทว่าเสิ่นคว่อกลับกล่าวว่า “ข้ายังไม่เคยบอกเจ้าสินะ ข้าคือบุตรสายตรงของสกุลเสิ่นแห่งฉางสุ่ย”
สกุลเสิ่นแห่งฉางสุ่ย…
สีหน้าเสิ่นชิงหลีแฝงความนัย
ตระกูลนี้ นางรู้จัก
จะว่าไปแล้ว แผ่นดินเทวะเสวียนไม่ได้กว้างใหญ่นัก ตั้งอยู่ทางใต้ของโลก
ขึ้นเหนือไป ข้ามทะเลเทวะเสวียน จึงจะเป็นศูนย์กลางของโลก
ที่นั่นมีตระกูลเซียนรวมตัวกันหนาแน่น ตระกูลที่ตั้งอยู่ใต้สุดก็คือสกุลเสิ่นแห่งฉางสุ่ย
ชาติก่อน ป่าสิบทิศที่นางได้รับสืบทอดเซียนสู่มาร ก็อยู่ภายใต้เขตปกครองของสกุลเสิ่นแห่งฉางสุ่ย
“ดังนั้น เจ้าก็เป็นบุตรสายตรงของสกุลเสิ่นแห่งฉางสุ่ยเช่นกัน” เสิ่นคว่อกล่าวต่อ “เมื่อเจ้าเสร็จธุระแล้ว ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน”