"ตูม!"
พลานุภาพฝ่ามือดุเดือดดังสนั่น ราวกับกระแทกเข้ากับผนังหินแข็งแกร่ง
"เมี้ยบ!"
เสียงหงส์ร้องสูงส่งกังวานใส ปรากฏพร้อมเงาหงส์ขาวไร้มลทินเบื้องหน้า
ขนนกหิมะของวิหคน้ำแข็งดุจกำแพงน้ำแข็ง เยือกเย็น! แต่ปัดป้องพลังโจมตีของจ้าวเยว่ได้หมดสิ้น
เสิ่นชิงหลีตะลึงค้างอยู่กับที่ แข็งค้างมองเสิ่นคว่อที่ก้าวเท้าเข้าขวาง
นางไม่เคยได้รับปกป้องมาก่อน…
ไม่เคยเลยสักครั้ง
มุมปากของเสิ่นคว่อมีโลหิตซึมเล็กน้อย สายตาที่มองจ้าวเยว่พลันเปลี่ยนจากเย็นชาเรียบเฉยกลายเป็นเฉียบคม "เจ้ากลับใช้พลังเต็มกำลัง!"
ด้วยเหตุผลบางประการที่ไม่อาจอธิบายได้ เสิ่นคว่อติดค้างจ้าวเยว่อยู่ ดังนั้นเมื่อครู่เขาจึงเพียงก้าวเข้าขวางโดยสัญชาตญาณ โดยไม่เร่งพลังเซียนในร่าง แม้แต่ยังกดทับสายเลือดไว้เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้จ้าวเยว่บาดเจ็บ
แล้วผลคือ?
จ้าวเยว่กลับใช้พลังเต็มกำลัง ทำร้ายบุตรสาวของพวกเขา!
เสิ่นคว่อเต็มไปด้วยความเย็นชา "เดิมคิดว่าเจ้าเพียงปากกล้า ดูท่าหัวใจเจ้าจะเย็นชาและโหดร้ายยิ่งกว่าคมมีด"
"ข้า…" จ้าวเยว่เอ่ยปากจะโต้เถียง!
ทว่าเสิ่นคว่อไม่แม้แต่จะมองนางอีก หันกลับไปมองเสิ่นชิงหลีที่ยังยืนตะลึง ในดวงตามีความอ่อนโยนและเอ็นดูที่ยากจะสังเกตเห็น
มารดาผู้ให้กำเนิดลงมืออย่างถึงตาย!
ทำให้เด็กน้อยตกใจเสียแล้วกระมัง
เสิ่นคว่อระงับความเจ็บรวดร้าวในใจ จับมือบุตรสาว "พ่อพาเจ้าไป"
"เจ้ากล้าดีอย่างไร!" จ้าวเยว่ตวาดด้วยโทสะ "การกระทำของข้ามันไม่ใช่ที่เจ้าจะมาสอด! นางคือบุตรสาวข้า ข้าอยากตบตีก็ได้! เจ้าไม่มีสิทธิ์มายุ่ง…"