"เอาล่ะ" เสิ่นชิงหลีรับรู้ถึงแรงกอดอันหายใจไม่ออกของเขาแล้ว "รีบหลับเถอะ"
ตี้จิ้นกลับยิ่งอาลัยอาวรณ์ "เจ้านอนเป็นเพื่อนข้าด้วย"
เสิ่นชิงหลี "?"
เหตุใดกลับยิ่งติดหนึบกว่าเดิม?
นางอยากขยับตัวบ้าง แต่รู้สึกถูกกอดเสียแน่นจนขยับไม่ได้
"เจ้า..." เสิ่นชิงหลีอยากให้เขาคลายออกบ้าง
แต่ลมหายใจของตี้จิ้นกลับสม่ำเสมอขึ้น ราวกับว่าหลับไปแล้ว?
"อาจิ่น?"
เสิ่นชิงหลีเรียกเบา ๆ
ตี้จิ้นไม่ตอบอย่างที่นางคาด
เสิ่นชิงหลีก็ไม่รู้ว่าเขาแกล้งหลับหรือไม่ โดยมีจุดประสงค์ไม่อยากปล่อยมือ
นางลูบแผ่นหลังกว้างและแข็งแกร่งของเขาเบา ๆ อีกครั้ง สิ่งที่ได้กลับมาคือการกอดแน่นขึ้น ราวกับกลัวนางจะผลักเขาออกไป
เสิ่นชิงหลีทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ไม่ได้ รีบหยุดดิ้นรน กลัวโดนกอดจนขาดใจจริง ๆ
"หลับเถอะ"
เสิ่นชิงหลีกล่าวพลางโอบต้นคอด้านหลังของตี้จิ้นอย่างคล่องแคล่ว ให้เขาพิงนางหลับเช่นนี้
คืนนี้ ตี้จิ้นหลับลึกจริง ๆ และยังหลับค่อนข้างนาน
เมื่อเขาตื่นขึ้น เสิ่นชิงหลีไม่อยู่ข้างกายแล้ว
"โอ้โห ท่านตื่นแล้วหรือ?" จิ่วหลีโผล่หัวจากมุมเตียงถาม
ตี้จิ้นลุกขึ้นนั่ง "อาหลีเล่า?"
"ไปยุ่งน่ะสิ ท่านจื้อหวี่น่ะ อาหลีท่านแม่พาไปตรวจกองทัพทั้งหมดแล้ว"
ตี้จิ้นพยักหน้า น้ำอุ่นแก้วหนึ่งก็ถูกส่งมา
จิ่วหลีแหงนหน้าประจบสอพลอ อุ้งเท้ากุมน้ำไว้ "อาหลีให้ข้าดูแลท่านนะ"
ตี้จิ้นไม่รับ เพียงถาม "ครอบครัวของอาหลีหาเจอหมดแล้ว?"
"ก็แค่เจียงหยวนนั่นแหละที่หาไม่เจอ ท่านบรรพชนกับพี่เก้าอยู่กันแล้ว" จิ่วหลีเอ่ยถึงก็อยากหัวเราะ