ในชั่วพริบตานั้น เหล่าทวยเทพต่างสัมผัสได้!
“เทพองค์ราชัน!”
“เทพองค์ราชันคุนหลุน!”
เขาหวนคืน เขาฟื้นคืนชีพแล้ว!
เทพเจ้าฟื้นคืน ย่อมมีปรากฏการณ์ฟ้าดิน
เทพองค์ราชันคุนหลุน เทพเจ้าผู้เยียวยามวลเทพได้ จะใช่ผู้ใดธรรมดาสามัญ? ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง
การฟื้นคืนของเขา ราวกับทำให้ตำหนักเทวะคืนชีพอีกครา ทุกซอกมุม ล้วนมีร่องรอยการกลับมาของเขา
“นี่... ดอกไม้บานแล้ว?” เสิ่นชิงหลีมองดอกหงส์เพลิงบนกิ่งที่เบ่งบานในพริบตา หันไปทางประตูตำหนัก “เพราะท่านพ่อข้าหรือ?”
จงหมิงหลานก็รู้สึกเลือนลาง ทว่าก็รู้สึกว่าสมควรแล้ว ท้ายที่สุดเขาก็คือเทพองค์ราชันคุนหลุน ผู้ที่แม้นางจะตายไปแล้ว ดวงวิญญาณแตกสลาย ก็ยังสามารถช่วยนางกลับมาได้
“ดูเร็วเข้า!” จิ่วหลีชี้ไปทางทิศเหนือของตำหนักเทวะ
แม้จะห่างกันคนละฟาก ต่อให้ตำหนักเทวะกว้างใหญ่ไพศาลเพียงใด
ในยามนี้ สองแม่ลูกต่างก็เห็นแล้ว แสงขาวบริสุทธิ์แห่งเส้นชีพจรเทพคุนหลุน ส่องประกายทางเหนือของตำหนัก
“ท่านพ่อข้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้เลยหรือ?” เสิ่นชิงหลีไม่รู้เลยสักนิดว่าพ่อของนางแข็งแกร่งเพียงไร ในแดนเทวะนางนับเป็นเพียงทารกน้อย ประสบการณ์น้อย สิ่งที่ได้เห็นยิ่งน้อย
“แน่นอน” จงหมิงหลานทอดถอนใจ “ข้าเองก็ไม่คิดว่า เขาจะเปราะบางถึงเพียงนั้น”
แต่ตอนนี้นางก็เข้าใจแล้ว ความเปราะบางของเขาเป็นเพราะแหล่งเทวะแตกสลาย มิน่าเล่าต่อให้กินโอสถเทพแล้วก็ยังกระอักเลือด
“เช่นนั้นตอนนี้ทุกคนคงรู้แล้วว่าท่านพ่อฟื้นคืน?” เสิ่นชิงหลีถามอีก “ท่านพ่อว่าคุนหลุนไม่ปลอดภัย พวกมันจะมารังควานหรือไม่?”