“ทำไมต้องรีบร้อนปานนี้?” จีว่านซิงยังอาลัยอาวรณ์อยู่ “เจ้ายังไม่ได้คารวะข้าเป็นอาจารย์เลย”
“รอกลับมาก็ยังทัน” เสิ่นชิงหลียกมือคำนับกล่าวว่า “ขอบพระคุณเจ้าสำนัก”
“เหลวไหลอะไรกัน” จีว่านซิงโบกมือ “ต้องการคนไปด้วยหรือไม่ที่ฉางสุ่ยสกุลเสิ่น?”
“ไม่ต้อง” เสิ่นคว่อปฏิเสธความหวังดีของจีว่านซิง “ขอเพียงข้าพาอาหลีกลับไป ปัญหาก็จะคลี่คลายเอง”
จีว่านซิงพยักหน้า ไม่ถามมากความ “ดี เช่นนั้นพวกเจ้ารีบไปเถิด”
ทั้งสองคำนับลาจีว่านซิง และออกเดินทางกลับฉางสุ่ยสกุลเสิ่นทันที
พวกหลิวเมิ่งที่ยังคงบำเพ็ญเพียรอยู่ ต่างไม่รู้ว่าเสิ่นชิงหลีไปแล้ว
อสรพิษขาวตัวน้อยขยายร่างกลางอากาศ กลายเป็นพาหนะของสองพ่อลูก ทะยานผ่านเมฆหมอกไป
“ท่านพ่อ กินสิ่งนี้ก่อน” เสิ่นชิงหลียื่นหลิงจือเซียนห้าธาตุให้
เสิ่นคว่อตะลึง “เจ้าได้มาจากไหน?”
“ก่อนหน้านี้ได้มาพร้อมกับสืบทอดในเขาเซียน ตอนแรกคิดว่าจะรอให้หลอมโอสถจักรพรรดิได้ก่อนแล้วค่อยใช้ แต่ตอนนี้ในตระกูลเกิดเรื่องเช่นนี้ ท่านพ่อรักษาระดับขั้นไว้ก่อนดีกว่า” เสิ่นชิงหลีพูดอำพราง
เสิ่นคว่อไม่สงสัย แต่ก็ไม่ยอมรับ “เจ้าเก็บไว้เถอะ หลิงจือเซียนห้าธาตุคุณภาพดีเช่นนี้หายาก เจ้าก็ก้าวหน้าไม่ช้า ไม่นานก็อาจต้องใช้แล้ว
ปัญหาในตระกูล เจ้าไม่ต้องกังวลเกินไป ตราบใดที่เรากลับไป ของปลอมก็จริงไม่ได้ เอานี่ เก็บดีๆ”
พูดพลางยัดหลิงจือเซียนห้าธาตุคืนให้เสิ่นชิงหลี เขาคิดว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องใช้จริงๆ แต่เสิ่นชิงหลีมีความกังวลของนาง “ไว้เป็นหลักประกัน อีกอย่าง ขอเพียงข้ากลับไปได้ราบรื่น ตระกูลจะขาดโอสถจักรพรรดิให้ข้าได้หรือ?”