"วิ้ง!"
กระบี่เทพไท่อีตวัดออกในพริบตา!
ฟาดฟันเถาวัลย์สีดำขาดสะบั้นโดยตรง
แม้เสิ่นชิงหลีจะมิได้เข้ามาด้วยร่างจริง ทว่ากระบี่เทพไท่อีนางได้หลอมเป็นศาสตราเทิดทูนแห่งชีวิตแล้ว เพียงจิตหนึ่งเคลื่อน มันก็มาปรากฏจากความว่างเปล่า ฟาดฟันเถาวัลย์นั่น ก็ง่ายดายยิ่ง
แทบจะในขณะเดียวกัน แสงสีขาวทองนวลเส้นหนึ่งก็ตวัดรัดร่างเสิ่นชิงหลีไว้
"วิ้ง!"
กระบี่เทพไท่อีร้อนรนจะฟัน!
เสิ่นชิงหลีกลับยับยั้งไว้ นางสัมผัสได้ถึงไอกลิ่นอายของราชินีหงส์จากเบื้องบน
ชั่วอึดใจต่อมา นางก็มาอยู่เบื้องหน้าราชินีหงส์ร่างมหึมาซึ่งมีขนปีกงามระยิบ แต่ทั่วร่างกลับแฝงกลิ่นอายเลือนรางอยู่ตัวหนึ่งจริงดังคาด
ตัวนางที่ใหญ่ถึงปานนี้ กลับยังไม่เท่าอุ้งเล็บเดียวของหงส์!
"ราชินีหงส์" เสิ่นชิงหลีคารวะลงทันใด
"ผังไท่จี๋" ราชินีหงส์มองปราดเดียวก็เห็นสุ้มเสียงมรรคาที่ห้อมล้อมตัวเสิ่นชิงหลี
เสิ่นชิงหลีแหงนหน้ามองพระนาง แต่ก็ยังไม่อาจเห็นแจ่มชัด ต่อให้นางได้ตื่นเปลวเทพอัคคีแล้ว มีร่างเทพและเนตรเทพแล้ว นางก็ยังมองไม่ชัด ดังนั้นจึงมิอาจทราบสถานการณ์ของราชินีหงส์ได้
นางได้แต่ถามตรงๆ ว่า "ข้าจะช่วยท่านได้เช่นไร?"
"ช่วยไม่ได้" ราชินีหงส์ทราบดี "ข้ากำลังจะสลาย"
เสิ่นชิงหลีสีหน้าแปรเปลี่ยนฉับพลัน "ยับยั้งไม่ได้รึ?"
"ก็แค่ยื้อลมหายใจมาตลอด แต่เจ้าสามารถมาได้ นับว่าดีแล้ว"
สุ้มเสียงราชินีหงส์ยังคงแหบพร่าและอ่อนโยนเช่นเก่า ทว่าเพิ่มความเลื่อนลอย อิดโรย และอ่อนล้าเข้มข้น
ไข่มุกสีขาวทองเม็ดมหึมา ยังปรากฏเบื้องหน้าเสิ่นชิงหลีตามเสียงของพระนางที่ทอดลง