“นี่มัน…” เสิ่นชิงฉือถึงกับอึ้ง! ยังมีแบบนี้ด้วยหรือ?
เขาคล้ายเคยได้ยินแต่คำว่าสะใภ้ในเรือน อย่างมากก็บุตรเขย สามีในเรือนนี่ไม่เคยได้ยินจริง ๆ
เสิ่นชิงหลีเอามือกุมขมับแล้ว พี่เก้าพูดไม่ผิด อาจิ่นบางครั้งก็หน้าด้านจริง ๆ นี่ยศศักดิ์อะไรที่สว่างเจิดจ้านักรึ?
“สามีในเรือน?” เสิ่นชิงถงพิจารณาตี้จิ้นตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้ว สายตาเจ้าระรื่นในแววตาของอีกฝ่ายทำเขาแสนจะระคายตา ทว่ากลับนึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ “เจ้าก็คือ… อาจิ่น?”
“พี่เก้า” ตี้จิ้นตอบกลับด้วยคำว่าเกอ
เสิ่นชิงถงกระตุกมุมปาก ยังรับไม่ได้!
เสิ่นชิงฉือคนพูดมากไม่ค่อยฉลาด ก็ยังยืนเหม่ออยู่ข้าง ๆ
ส่วนเสิ่นชิงโม่นั้น เป็นคนดุดันและพูดน้อย ต่อยเข้าที่ตี้จิ้นโดยตรงหนึ่งที!
“สามเกอ! ไม่ได้นะ!” เสิ่นชิงหลีร้องห้ามด้วยความตกใจ แต่ไม่ทันแล้ว! จากนั้น…
ตี้จิ้นก็ไม่ได้หลบ เสิ่นคว่อขมวดคิ้วทันที เสิ่นชิงโม่เป็นผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิเสวียน หมัดนี้คงรับมือไม่ง่าย!
โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็กนี่ยังบาดเจ็บอยู่ เขาเริ่มเป็นห่วงแล้ว เพราะอย่างไรก็เลี้ยงดูมากับมือ…
“อาจิ่น! ไม่เป็นไรนะ?” เสิ่นชิงหลีก้าวฉับเข้าไปประคองตี้จิ้นที่ทนรับหมัดนี้ไปแล้ว
เสิ่นชิงโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้าบาดเจ็บหรือ? เหตุใดจึงไม่หลบเล่า”
เขาเพียงอยากลองดูว่าเจ้าหมอนี่มีคุณสมบัติพอจะปกป้องเสี่ยวเม่ยได้หรือไม่ ไม่ได้คิดจะทำร้าย
“ไม่เป็นไร” ตี้จิ้นโบกมือ
เสิ่นชิงหลีไม่เชื่อเลย “อย่าฝืน”
“ข้าดูหน่อย” เสิ่นคว่อคว้าข้อมือจับชีพจร กลับตรวจไม่พบปัญหาใด แต่เพื่อความแน่ใจ เขายังคงปลดปล่อยพลังบำบัด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้พลังบำบัดของตนกับ “คนนอก” ก่อนหน้านี้มีเพียงเสิ่นชิงหลีที่ได้รับการดูแลเช่นนี้