เสิ่นชิงหลีหน้าซีดขาว ริมฝีปากที่ไร้สีเลือดสั่นระริกในชั่วพริบตา
"เกิดอะไรขึ้น" เสิ่นตัวถามด้วยความร้อนรน "ท่านบรรพชน อย่าทำให้รุ่นหลานตกใจเช่นนี้"
บรรพชนรุ่นที่ห้าจ้องมองเสิ่นชิงหลีนิ่ง นัยน์ตาเปี่ยมด้วยปัญญาหยิ่งรู้ "เห็นสิ่งใดมาหรือไม่"
เสิ่นชิงหลีมีประกายน้ำตาคลอเบ้าตา "อาจเป็นข้าดูผิดเอง หรืออาจเป็นบทสรุปที่ท่านกำลังจะเผชิญ"
"ลองว่ามา" บรรพชนรุ่นที่ห้ามิได้คล้อยตาม เขามีดุลพินิจของตน
เสิ่นชิงหลีพยักหน้า แล้วบอกเล่าอย่างละเอียด
เสิ่นตัวฟังจบ ใบหน้าย่ำแย่ยิ่งกว่าของเสิ่นชิงหลีเมื่อครู่เสียอีก
"เส้นใยสีดำ หรือว่าจะเป็นสำนักมาร"
"ก็ไม่แน่" บรรพชนรุ่นที่ห้าปักใจเชื่อเช่นนั้นแล้ว
"ข้าคิดว่า หากท่านบรรพชนบรรลุเป็นเทพไม่ได้ ก็จะต้องเผชิญภาพนี้ หากท่านเป็นเทพได้ เรื่องก็จะจบลง" เสิ่นชิงหลีคาดคะเน "เมื่อก่อนใช่ว่าหนทางเป็นเทพจะสิ้นหวังเสียทีเดียว แต่บัดนี้ข้าจะไปถามท่านอาจารย์ให้"
"ดี" บรรพชนรุ่นที่ห้าพยักหน้ายิ้มบาง แต่ว่าเนื้อหนังบนใบหน้าเหี่ยวย่นหยาบกร้านเกินไป รอยยิ้มจึงชวนขนลุกยิ่ง
"ท่านอย่าเพิ่งยิ้มเลย เห็นแล้วสยอง" เสิ่นตัวหวั่นว่าบรรพชนจะทำให้รุ่นหลานตกใจเป็นหลัก จึงต้องบังอาจล่วงเกินเบื้องสูง
"หึ" บรรพชนรุ่นที่ห้าส่งเสียงขำ "หนูน้อยนี่ไม่เลว ชราจะรอฟังผลจากเจ้า"
"แน่นอน" เสิ่นชิงหลีรับปาก คราวหน้าหากยัง "พบพาน" เขาได้อีก นางต้องถามให้ได้
"ว่าแต่ว่า ท่านบรรพชนแปลงร่างเป็นหงส์เขียวครามงามนัก" เสิ่นชิงหลีอุทาน "ทั้งใหญ่ทั้งตระการตา ครอบคลุมทั้งจวนสกุลเสิ่นเราได้"