พระใหญ่ตะวันทอแสงเปี่ยมด้วยอิทธิฤทธิ์สูงสุด ทั้งเพิ่มพลังให้กำแพงมิติ ทั้งกดนางให้คุกเข่าคลานได้อย่างเป็นธรรมชาติ
ดวงตะวันมหึมาคลี่คลายขึ้นสู่ฟากฟ้า กาลเวลาเปลี่ยนผัน จากราตรีกาลกลายเป็นกลางวันในพริบตา
อ๋องผู้สำเร็จราชการยังคงพยายามดิ้นรนยันกาย แต่ต่อหน้าพุทธบัญชาอันสูงสุด ประกอบกับสุรเสียงพุทธะที่แว่วมาแต่ไกล ไร้ผู้ใดจะต้านทานได้
แม้นนางคืออดีตพระพุทธะศักดิ์สิทธิ์ แต่เบื้องหน้ากฎเกณฑ์ เบื้องหน้าลัทธิคำสอน นางได้แต่ยอมจำนนต่อมหาเทพสูงสุด
แน่นอนว่า
บนนภาทะเลมารตะวันตก
เหล่าเทพ ฉีม่อ จินอู ไท่จิน ล้วนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่หาที่เปรียบมิได้
ถึงแม้แรงกดดันนี้มิได้มุ่งเป้าไปที่พวกเขา แต่มุ่งเป้าไปที่ตำหนักเต้า ก็เพียงพอให้พวกเขาหายใจไม่ออก
‘แข็งแกร่งนัก!’
นี่คือครั้งแรกที่เหล่าเทพและเซียนแห่งตำหนักเต้าได้เผชิญหน้ากับพระใหญ่ตะวันทอแสงในระยะใกล้เช่นนี้ ต่างรู้สึกหายใจติดขัด
ประเด็นสำคัญอยู่ที่องค์พระพุทธะศักดิ์สิทธิ์ตัวจริงมิได้ปรากฏกาย กลับทรงพลังถึงเพียงนี้...
แต่ผู้ที่ทรมานที่สุด ยังคงเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการ
ก่อนหน้านี้ เมื่อตี้จิ้นบรรลุพุทธะ นางมิได้อยู่ ณ โถงศักดิ์สิทธิ์ จึงมิเคยสักการะ
บัดนี้ ไม่ว่านางจะไม่เต็มใจเพียงใด! กฎเกณฑ์และสัญชาตญาณก็ทำให้นางมิอาจไม่คุกเข่า
และเมื่อคุกเข่าลงแล้ว ก็คุกเข่าถึงสิบวัน! เต็มสิบวัน
ไม่ว่าผู้ใดมาขอร้องแทน นางก็มิอาจลุกขึ้นได้
หลายครั้ง นางแทบจะกลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่ แต่ก็ยังกัดฟันอดกลั้นเอาไว้อย่างสุดกำลัง
เสิ่นชิงหลีเล่า? นางออกจากฌานแล้ว
นางแผ่ประสาทสัมผัสออกไปก่อน ไม่พบความผิดปกติใด ๆ
แต่กลับยิ่งประหลาด รอบด้านกลับเงียบสงัดประหนึ่งตาย?