เสิ่นชิงหลีสะดุ้งเฮือก!
ก้มลงมองจึงเห็นว่าจิ่วหลีกินจี๊ ๆ เข้าไปแล้ว
“หลีหลี กินไม่ได้นะ!”
เสิ่นชิงหลีรีบห้าม ทั้งยังลงมือแงะปากจิ่วหลีด้วย
หากถูกกินเข้าไปจริง ๆ จี๊ ๆ คงตายอย่างไม่เป็นธรรมแน่
“อ้า~”
จิ่วหลีอ้าปาก เผยให้เห็นจี๊ ๆ ที่เปียกชุ่มและตัวสั่นงันงกอยู่ข้างใน
เสิ่นชิงหลีจะเอื้อมมือไปช่วยมันออกมา จิ่วหลีก็รีบปิดปาก ไม่ยอมให้นางล้วงเข้าไป
“หลีหลี รีบคายออกมา!”
“ไม่”
จิ่วหลีปิดปากพูดอู้อี้
เห็นเสิ่นชิงหลีโกรธเข้าจริง ๆ มันจึงรีบอธิบาย “ข้าแค่อมไว้ ไม่ได้กิน”
“จี๊—” ลูกเจี๊ยบกรีดร้องอย่างน่าเวทนา มันประท้วง! มันไม่อยากถูกอม!
โทษมันเองที่ไม่ระวัง ก่อนหน้านี้มันรู้สึกได้ว่ามีสายตาโลภจ้องมองอยู่!
แต่มันมองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นเป้าหมายต้องสงสัย!
มันควรจะรู้ตั้งนานแล้วว่าเป็นเจ้าแมวตัวนี้!
แมวชอบกินไก่!
ไม่สิ!
มันไม่ใช่ไก่สักหน่อย!
“จี๊!”
ลูกเจี๊ยดส่งเสียงร้องไม่หยุด กระพือปีกสุดแรง พยายามตะเกียกตะกายออกจากปากจิ่วหลี
แต่จิ่วหลีทำใจปล่อยมันไปไม่ลงจริง ๆ กลิ่นหอมเหลือเกิน! นางไม่ได้กลิ่นลูกเจี๊ยบหอม ๆ แบบนี้มานานแล้ว
แค่อมไว้ก็พอ ไม่กินเสียหน่อย ยังไม่ได้อีกหรือ?
จิ่วหลีทำหน้าหงอย
เสิ่นชิงหลีจนปัญญากับมันจริง ๆ
“เจ้าทำจี๊ ๆ ตกใจแล้ว”
เสิ่นชิงหลีดูออกว่าจิ่วหลีไม่ได้โกหก มันไม่ได้คิดจะกินจี๊ ๆ
แต่จะอมไว้เช่นนี้ก็ไม่ได้กระมัง! อีกอย่างจี๊ ๆ ก็ตกใจจนเสียงแหบไปหมดแล้ว
จิ่วหลียังไม่ยอมคายออกมา “อมไว้หนึ่งวัน”
“จี๊!” ลูกเจี๊ยบส่งเสียงประท้วงแหลมสูง!
“คายออกมา!” เสิ่นชิงหลีไม่ตามใจมันอีกแล้ว
จิ่วหลีทำหน้าหงอยอย่างน้อยใจ แต่ก็ยอมคายลูกเจี๊ยบออกมา
ลูกเจี๊ยบเปียกแฉะเหนียวเหนอะถูกประคองไว้กลางฝ่ามืออย่างทะนุถนอมยิ่ง
ลูกเจี๊ยบตกใจจนพุ่งเข้าไปซุกอกเสิ่นชิงหลี ร้องไห้กระซิก ๆ~